Ik heb een kort lijstje van dingen waar ik dagelijks voor dank. Een kleine geestelijke discipline die me helpt niet te vergeten hoe goed ik het heb. Op dat lijstje staat ook onderwijs voor mijn kinderen.

Toen deze week Kabul viel, moest ik daar vooral aan denken. Ja, op het moment is het chaos. Westerse landen hebben collectief gefaald in het beschermen van hun Afghaanse medewerkers en hun families, die nu ongetwijfeld de wraak van de Taliban zullen gaan voelen. Had de politiek het misschien te druk met vakantie en dachten ze dat Kabul het nog wel even zou houden totdat ze allemaal weer terug waren van de camping? Wat een onbeschrijfelijk verdriet voor hen die niet meer weg kunnen. De eerste geruchten van executies van hen die de Amerikanen hebben geholpen, en verkrachting van hun vrouwen en dochters komen al binnen. Ik vrees dat dit soort verhalen de komende tijd nog regelmatig in het nieuws komen.

Maar onder de radar van al deze nieuwswaardige chaos, is het stille lijden van meisjes en vrouwen. Zij weten maar al te goed wat hen boven het hoofd hangt. Op een grote universiteit zijn de vrouwelijke studenten en docenten al naar huis gestuurd. Hen wacht, net als andere vrouwen en meisjes, uitsluiting van de maatschappij en van onderwijs. Hun talenten, dromen en verlangens doen er niet meer toe. Ze kunnen uitgehuwelijkt worden en kinderen baren en dat is het wel zo’n beetje. Zij hebben geen rechtsbescherming meer. Ze zijn overgeleverd aan de genade van de mannen om hen heen.

We zijn onderwijs voor onze dochters zo vanzelfsprekend gaan vinden dat we amper beseffen wat het betekent als je het niet hebt. Door onderwijs leren meisjes lezen en hebben ze toegang tot kennis, die niet alleen nuttig maar ook levensreddend kan zijn. Bijvoorbeeld over hoe je kunt voorkomen dat je kinderen ziek worden of wat je moet doen als het wel gebeurt. Door onderwijs leren meisjes vaardigheden die ze nodig hebben om de kost te verdienen als de mannen in hun leven wegvallen, ziek worden of hen in de steek laten. Daardoor krijgen zijzelf en hun kinderen meer bestaanszekerheid. Door onderwijs kunnen ze hun talenten ontwikkelen en daarmee bijdragen aan hun gezin en de maatschappij. Door onderwijs kunnen ze beter onderscheid maken tussen waarheid en onzin en worden ze minder snel in de maling genomen door mensen met verkeerde bedoelingen. Door onderwijs ervaren meisjes de vreugde van het leren van nieuwe dingen en het gaan begrijpen van de wereld om hen heen.

Dit alles wordt weggenomen van meisjes en vrouwen in Afghanistan. Daarmee worden niet alleen hun opties radicaal beperkt, maar worden alle burgers benadeeld. Waar vrouwen en meisjes alle kansen op persoonlijke ontwikkeling en participatie ontnomen wordt, daalt de levensverwachting en de welvaart. Het staat ook de ontwikkeling van mannen in de weg. Hoeveel basisvaardigheden leer je immers niet van je moeder?

Ik dank God voor alle mogelijkheden die mijn dochters krijgen om te leren, te ontwikkelen en mee te doen in de samenleving. Maar vandaag is de dag om stil te staan bij de dochters die dit nu ontnomen wordt. En bij het lot van een volk dat weer overgeleverd is aan een ideologie van vernietiging.

Bovenstaand artikel verscheen eerder op Zaut.org, een initiatief om een christelijk, actueel, profetisch en nuchter geluid te laten horen in Nederland. Klik hier om de website te bezoeken.