Rostampour Keller leidde jarenlang een huiskerk in Iran, totdat ze in 2009 werd gearresteerd. Ze kreeg zelfs een doodstraf vanwege haar geloof, maar woont nu in de Verenigde Staten. Volgens haar is belangrijk dat christenen juist nu bidden voor het Iraanse volk.

Tijdens haar werk in Iran merkte ze dat "veel mensen openstaan voor Jezus".
“Ik heb alleen maar positieve ervaringen gehad met mensen die verlangden naar waarheid en een persoonlijke relatie met God.”

Verwachting van geestelijke opwekking
Rostampour Keller gelooft dat er een nieuwe tijd aanbreekt voor Iran. Niet alleen politiek, maar ook geestelijk. “Na de val van het regime hebben we veel christenen nodig die klaar zijn om naar Iran te gaan en over Jezus te vertellen”, zegt ze. Ze denkt dat Iran “rijp is voor een geestelijke oogst”.

Volgens haar voelen veel christenen in Iran zich alleen. “Gelovigen zijn gefrustreerd, somber en voelen zich verlaten door de wereldwijde kerk”, vertelt ze. Daarom roept ze christenen wereldwijd op om te blijven bidden en betrokken te zijn. “Christenen moeten dit land bij God brengen en bidden om Zijn ingrijpen.”

Persoonlijk verhaal
Rostampour groeide op in Iran en werd als kind verplicht islamitische gebeden te zeggen. “Ik besefte later hoeveel duisternis dat in een land brengt”, zegt ze. Op 17-jarige leeftijd veranderde haar leven. Na het lezen van een christelijk boekje over Jezus gaf ze haar leven aan Hem. “Het was de eerste keer dat ik hoorde dat Jezus de Zoon van God is. Ik was urenlang in mijn kamer en werd overweldigd door Gods liefde.”

Gevangen om haar geloof
Samen met een vriendin verspreidde ze Bijbels en vertelde ze anderen over Jezus. Ze leidden ook huiskerken. In 2009 werden ze gearresteerd en veroordeeld voor hun geloof. In de beruchte Evin-gevangenis zaten ze in eenzame opsluiting.

Toch bleef ze ook daar getuigen. Ze deelde het evangelie met medegevangenen, waaronder prostituees, verslaafden en daklozen. “Ze waren hongerig naar Gods genade en liefde”, vertelt ze.

Vandaag de dag blijft Rostampour Keller zich inzetten voor Iran. Ze ziet de strijd in haar land niet alleen als politiek, maar ook als geestelijk. “Ik voel een last op mijn hart om mensen op te roepen naast Iran te staan”, zegt ze.