Maar hoe geven we daar gehoor aan in een wereld die gebukt gaat onder oorlogsgeweld? Voor ons is deze vraag heel concreet en relevant. Al meer dan zestig jaar levert de NEM een bijdrage aan verzoening in het Midden-Oosten. Een moeilijke opgave en – zeker sinds de gebeurtenissen van 7 oktober 2023 – een schijnbaar onmogelijke missie. Wat hebben wij geleerd door de jaren heen en in het bijzonder in de afgelopen tijd?

Oplopende emoties
Geen conflict roept zoveel emoties op als die tussen Israël en de Palestijnen. Predikers worden belaagd en universiteiten vernield bij uit de hand gelopen demonstraties in Nederland. Op verjaardagen wordt de discussie bewust vermeden en voorgangers zoeken naar woorden op zondagmorgen.

Nu was dit conflict altijd al een beladen onderwerp, maar sinds de geweldsuitbarsting van 7 oktober lijkt de polarisatie een hoogtepunt te hebben bereikt. Iedereen die al betrokken was bij Israël en/of de Palestijnen lijkt radicaler te zijn geworden in zijn of haar standpunten. De rest – hoogstwaarschijnlijk de meerderheid van de christenen in Nederland – laat zich steeds minder raken door alle heftigheid. Zijn dit niet de onbedoelde gevolgen van de felheid waarmee de discussie wordt gevoerd in de kerk? Muren worden gebouwd rondom het eigen gelijk of de onverschilligheid.

Oog voor de ander
De neiging van veel christenen om alles te willen begrijpen en duiden, werkt voor mij niet. Stel dat je het helemaal bij het rechte eind hebt en dat jouw kijk op de situatie het dichtst bij de werkelijkheid komt, wat heb je daarmee gewonnen?

Moeten wij niet allereerst ons oor te luister leggen bij allen die lijden onder dit conflict? Gijzelaars die vrij zijn gekomen, Palestijnen die op de vlucht zijn en Nederlandse Joden die bang zijn voor het toenemend antisemitisme. En in het bijzonder oog hebben voor de ervaringen van onze broers en zussen in het geloof aldaar? Arabische christenen die schuilen in een kerk in Gaza en Messiasbelijdende Joden die dienen in het Israëlische leger.

Wanneer heb jij voor het laatst een verhaal gehoord van een Israëli of een Palestijn die jouw perspectief op het conflict door elkaar schudde? Als we bruggen willen bouwen zullen we aan beide kanten van het water moeten staan. Open staan voor en bewegen tussen verschillende perspectieven, moet elke bruggenbouwer zich eigen maken.

Niet visieloos
Niet dat we neutraal in het conflict hoeven te staan, als dat al zou kunnen. Sterker nog, een heldere blik en hoopvolle visie is volgens mij essentieel om staande te kunnen blijven in deze turbulente tijd. Anders ga je mee met elke wind van leer of val je om bij elke tegenslag.

Vasthouden aan Gods verkiezende liefde en voortdurende beloften voor Israël én geloven in Gods opmerkzame liefde en bijzondere beloften voor de nakomelingen van Ismaël, is voor mij een pilaar waarop ik kan leunen in deze chaotische tijd.

Het vergezicht uit Jesaja 19:23-25 blijft daarom voor de NEM een bron van inspiratie. De profeet voorzag een weg van vrede door het Midden-Oosten; Israël en de omliggende volken die samen de Heer dienen en tot zegen zijn voor de wereld. Een ongelofelijke belofte en schijnbare onmogelijke opdracht!

Mission Impossible?
Want wat kunnen wij nog verwachten na 7 oktober? Er vinden geen vredesbesprekingen meer plaats. Politieke leiders onderhandelen alleen nog over een staakt-het-vuren. Zelfs Israëliërs en Palestijnen van goede wil kunnen elkaar nauwelijks meer vinden. En Messiasbelijdende joden en Arabische christenen leven grotendeels langs elkaar heen. Dat zijn de muren die door deze oorlog (weer) zijn opgebouwd.

Er zijn uitzonderingen. Een aantal van hen mochten we ontmoeten tijdens een recente gebedsreis van de NEM: Joodse en Arabische gelovigen in Jezus die blijven zoeken naar de weg van vrede. Ondanks hun eigen pijn en teleurstelling houden ze contact met hun broers en zussen aan de andere kant van de muur. Op deze momenten wordt het evangelie zichtbaar en tastbaar!

Bouw mee!
Als NEM raken we steeds meer betrokken bij initiatieven van deze lokale bruggenbouwers. Ze organiseren gebedsconferenties, produceren aanbiddingsvideo’s of coördineren hulpacties met elkaar. Hun enthousiasme, doorzettingsvermogen en geloofsvertrouwen werkt aanstekelijk en biedt hoop. De komende tijd willen we hun inspirerende verhalen steeds meer met jullie delen!

Daarnaast begeleiden we ook Nederlandse christenen die bruggen bouwen in het Midden-Oosten tussen Joden en Arabieren, moslims en christenen, Koerden en Jezidi’s. Buitenstaanders kunnen nu eenmaal vrijer bewegen tussen deze groepen en makkelijker culturele en religieuze barrières doorbreken. Door hun dienstbare en nederige houding verrichten ze baanbrekend werk.

De NEM blijft christenen mobiliseren om op deze manier uit te gaan naar Israël en de Arabische wereld. Om als BruggenBouwer of BaanBreker te bidden, leren en dienen in het Midden-Oosten.

De enige weg naar vrede
‘Oorlog brengt nooit vrede’, zei een Arabische voorganger onlangs tegen mij tijdens een werkbezoek in Noord-Irak. En misschien heeft hij wel gelijk. Tegelijkertijd moet het kwaad soms bestreden en gestopt worden met geweld. Onmogelijke afwegingen en onvoorstelbare dilemma’s in een gebroken schepping.

Maar waar is vrede dan te vinden in een wereld vol oorlog? Daar waar recht, verzoening en vreugde samenkomen. Jezus, de Vredevorst, is het ultieme bewijs dat God recht heeft gedaan, verzoening heeft gebracht en vreugde heeft gegeven aan ons mensen.

Daarom is onze opdracht als christenen ook vandaag: wees een vredestichter. In woorden, in daden, in houding. Bouw bruggen in een tijd van polarisatie, breek muren af en houd Jezus daarbij altijd voor ogen. Want Hij is onze Vrede.