"Oorspronkelijk kom ik uit Polen", vertelt Sebastian. "Ik woon nu veertien jaar in Nederland en heb een eigen bedrijf. Dat liep direct heel goed. Ik had interesse in God en probeerde dat ook een beetje te combineren met mijn werk. Ik had geen tijd om de Bijbel te lezen, dus kocht ik een audioversie. Telkens in de auto of als ik alleen op het werk was, kon ik de hele dag naar de Bijbel luisteren. En zo kwam ik dichter bij God.

Meestal moet je een half jaar wachten voordat ik een opdracht kan uitvoeren. Op een gegeven moment had ik veel afspraken, maar toen annuleerden klanten één voor één hun afspraak. Voorheen kreeg ik bij tien verstuurde offertes acht keer akkoord. Nu was het andersom: voor tien offertes kreeg ik slechts twee keer akkoord. En dat waren kleine opdrachten, waar ik weinig aan verdiende.

Ik had altijd wel wat werk, maar slechts voor drie à vier weken. Niet voor drie maanden of een half jaar. Ik vond dat allemaal een beetje vreemd. Ik had een middelgrote opdracht waarvan ik dacht: die maak ik voor de zomervakantie af, dan heb ik wat verdiend. Na de vakantie kijk ik verder. Dan begin ik fris.

En toen kreeg ik een ongeluk. Mijn grote teen was op twee plekken gebroken. Ik dacht: het kan niet erger dan dit. Het werk was al begonnen, maar ik kon het niet afmaken net voor de zomervakantie. Ik dacht: wat is dit nou? Ik zei: “God, ik vertrouw op U. Dit is iets van Uw plan. Ik snap het niet, ik weet niet wat U ermee bedoelt, maar ik leg het in Uw handen.” En ik geloof dat dit niet voor niets is.

De hele week bleef ik thuis, zat ik op de bank en deed wat administratief werk. Opeens kreeg ik een gedachte in mijn hoofd: “Alles wat je hebt, is door Mij. Ik kan het je zo afnemen.” En ik wist van Wie die gedachte kwam. Ik ken mezelf goed. In mijn werk ging alles heel goed. Financieel kon ik niet klagen. Maar ik dacht meer: ik heb dit zelf opgebouwd, door mijn harde werk. Wat ik heb, is te danken aan mijzelf - niet aan God.

In die week begreep ik dat heel goed. Na een week moest ik voor controle naar het ziekenhuis. Ze haalden het gips eraf en zeiden dat het er redelijk goed uitzag. Ik reed naar het werk, had een paar kleine klusjes die ik moest afmaken en begon weer een beetje te werken. Maar dat liep helemaal mis. Aan het eind van de week had ik veel pijn in mijn voet. Ik zat weer thuis op de bank met mijn been uitgestrekt en dacht: ja, nu ben ik helemaal klaar.

Over een week of twee zouden we op vakantie gaan, maar nu kon ik echt niks. Ik had niks te doen. Omdat ik veel met de Bijbel bezig ben, luisterde ik even een uurtje via YouTube naar de Bijbel. Opeens kwam er een kort filmpje over genezing voorbij. Ik had zoiets van: moet ik bidden voor mijn genezing? Maar ik wilde God niet lastigvallen met mijn teen. Er zijn mensen met kanker of andere ernstige ziektes.

Toch voelde ik dat ik het wél moest doen. Ik zette het filmpje aan en keek. Het was heel kort. Ik legde mijn hand op mijn teen en bad: “Heer, genees mij.” Daarna haalde ik mijn hand weg, begon rustig te bewegen met die teen – en voelde geen pijn meer. Ik stond op, raakte mijn voet aan, begon erop te drukken… Niks. Geen pijn. Ik liep gewoon door de kamer, helemaal normaal.

Ik dacht: wat is dit nu? Ik liep zelfs naar buiten, maakte rondjes door de tuin. Alle pijn was weg. Ik voelde niets meer. Ik heb die middag in de tuin getest of ik alles kon: lopen, bewegen. Alles ging goed. Ik pakte de telefoon, belde mijn klant en zei: “Ik wil morgen mijn werk afmaken voor de zomervakantie.” Hij zei: “Wat? Je stond vorige week nog met gips!” Ik zei: “Luister, dit is er gebeurd. Ik geloof het zelf nog nauwelijks, maar ik ben genezen.”

Maandag was ik aan het werk en heb ik het hele werk afgemaakt. Toen ik terugkwam van vakantie, gebeurden er andere dingen. Ik opende mijn werkmail en zag e-mails van klanten. Ik keek of er akkoorden bij zaten. En jawel: zeven of acht projecten waren goedgekeurd. Voor mij was het duidelijk: waarom was het werk een half jaar zo slecht? En nu dit? Volgens mij zei God: “Oké, je hebt je les geleerd.” En toen kwam het werk weer op gang. Die slechte periode was voorbij.

Achteraf ben ik heel blij met de les die God mij gaf. Het woord dat Hij mij leerde: nederigheid. Daardoor heb ik nog meer vertrouwen in God. Ook in combinatie met mijn werk. Soms zit ik ergens mee en denk ik: “Heer, neem het van mij over.” En dan laat ik het los. Dan kan God aan het werk gaan", aldus Sebastian.

Bekijk het volledige verhaal van Sebastian en neem een kijkje op de website van Xpedition Glory: