Stelling: Kenmerken van geestelijk leven zoals die in de prediking genoemd kunnen worden, bewijzen de waarheid niet (altijd).
“Als de Heilige Geest in het hart werkt, komt er berouw over de zonde, droefheid naar God, dan worden we het met het oordeel van de Heere eens en wordt er een gebed om genade geboren. Wanneer er in de prediking op Christus wordt gewezen, mag het ook zo zijn dat Hij Zich aan de ziel wil openbaren. Dat geeft vertroosting, blijdschap en vrede. Dat zijn duidelijke kenmerken.

Zondag 24 van de Catechismus zegt, dat voor degene die Christus is ingelijfd geldt, dat het onmogelijk is dat die persoon geen vruchten van dankbaarheid zou voortbrengen. Zondag 32 wijst erop dat we uit de vruchten verzekerd kunnen worden. Je komt echter ook weleens gangen tegen waarvan het goed mogelijk is dat die door deze of gene ervaren worden, maar waarmee ik in de prediking uiterst voorzichtig ben, omdat deze door Gods kinderen niet altijd op dezelfde manier beleefd worden.

Ik denk bijvoorbeeld aan het verloren gaan onder Gods recht, wat in een van de gemeentes die ik diende een grote rol speelde. Ik herken en erken dat wel, maar betekent dit dan dat het zo ver moet komen dat mensen geen enkele hoop op de zaligheid meer hebben, omdat zij Gods eer hoger achten dan hun eigen zaligheid? Dan verlaten wij toch het Bijbelse spoor. Toen de vrienden van Daniël in de vurige oven geworpen werden, gaven zij het aan de Heere over of zij daaruit verlost zouden worden. Dat gold echter niet voor hun hoop op Gods genade. Zij wisten dat ze toch voor eeuwig behouden zouden zijn, ook als de Heere hen niet uit de vurige oven zou verlossen."