'Jullie zijn van mening dat predikanten zich er makkelijk van af maken. Dat klinkt nogal generaliserend, al zult u dat niet bedoelen', antwoordt ds. A. van Vuuren. 'Dat zeg ik niet om de eigen beroepsgroep de hand boven het hoofd te houden. Maar het lijkt me moeilijk om dat in zijn algemeenheid te zeggen. Want er zijn zoveel predikanten. Die kun je toch nooit allemaal horen preken? Ik meen dat vele collega's serieus werk maken van hun preken. Iets wat dan ook veel vreugde geeft en verwondering. Bij henzelf en gemeenteleden.  

Oorzaken van gebrek aan diepgang kunnen zijn: te druk met andere zaken. Of dat men opziet tegen bepaalde teksten, omdat hij er geestelijke gezien zelf niet bij kan. Het kan trouwens ook zijn dat de stimulans vanuit de gemeente ontbreekt. Dat gemeenteleden de predikant niet prikkelen om werk van de  preek te maken. En wat betreft de actualiteit in de preek: wij hoeven het journaal niet over te doen. Wel moet de prediker de wereldgebeurtenissen duiden. De spannende tijd waarin wij leven met haar apocalyptische trekken. Maar dan moet dat wel opkomen uit het tekstgedeelte voor de preek. 

Predikanten kunnen ook niet altijd bekende gedeelten laten liggen. Allereerst niet vanwege het kerkelijk jaar. Bovendien zijn ze nog al eens gebonden aan een voorgeschreven thema, aangedragen vanuit Jeugdbonden. Onbekende teksten vragen inderdaad veel meer studie en creativiteit van de prediker, ook qua vormgeving van de preek. Maar u hebt gelijk dat de predikant daarvoor niet mag wegvluchten. Kortom, als predikers hebben we de dure roeping om Gods Woord in de breedte en de diepte te vertolken.  

Als jullie negatief voorgesorteerd luisteren naar de preken zul je er weinig aan hebben. Maar als u welwillend luistert met een biddend hart, kun je er best nog wel zegen uit ontvangen. En als u denkt dat er een deken over de prediking ligt, dan moet je maar veel bidden om een opwekking.'