Smit groeide op in een gereformeerd-vrijgemaakt gezin en maakt duidelijk dat zijn geloof in de loop der jaren steeds meer is verinnerlijkt. “Ik trok mij als tiener op aan voorbeeldfiguren. Ik herinner mij een aantal authentieke jeugdleiders die voor mij veel betekend hebben op de jeugdvereniging. In die hoedanigheid heb ik voor het eerst van iemand gehoord dat geloven gelijkstaat aan het hebben van een persoonlijke relatie met de Heere Jezus in plaats van het naleven van allerlei regels.”

Zegt u hiermee dat die regels voor u een struikelblok vormden om een levend geloof te kunnen hebben?
“Ja, maar dat had ook alles te maken met de context waarin we ons geloof beleefden. In gesprekken ging het heel vaak over wat als christen wel of niet zou kunnen. Zou een christen wel of niet naar de bioscoop of discotheek mogen gaan? Dit soort vragen namen een centrale plek in. De scheiding tussen kerk en wereld was heel nadrukkelijk aanwezig. Achteraf heb ik dat heel erg jammer gevonden, zeker toen ik zag met hoeveel gemak mijn andere kinderen bewogen in een diverse vriendengroep met christenen, randkerkelijken en ongelovigen. Ze hadden op een hele open, positieve manier contact met elkaar. Dat heb ik als jonge gast zelf niet zo ervaren en dat zie ik als een gemiste kans."