"In Markus 4 staat een gedeelte waar de Heere Jezus tegen Zijn discipelen zegt: 'We gaan naar de overkant.’ De discipelen gehoorzamen. Als gevolg van hun gehoorzaamheid, komen ze in de storm terecht. Maar hier is Jona ongehoorzaam. Als gevolg van zijn ongehoorzaamheid, komt hij ook in een storm terecht. Die storm is eigenlijk een teken van Gods liefde", merkt Schep op.

"God sprak niet meer tot Jona, want hij was ongehoorzaam. Nu spreekt de Heere God door de natuur. Het feit dat Hij die storm stuurde in het pad van ongehoorzaamheid, was een teken dat God Jona niet opgegeven had. Het was Gods disciplinerende hand om Jona tot bezinning te brengen.

Toen de zeelieden roeiden, sliep Jona. Jona wordt geconfronteerd met de storm door de kapitein en uiteindelijk getuigt Jona dat hij de God aanbidt van land en zee. Dan worden die zeelieden ontzettend bang en doet Jona iets wat niet egoïstisch is. Daarin is hij ook een schaduwbeeld van de Heere Jezus. Hij offert zichzelf op. Hij spring niet zelf over boord. Nee, hij vraagt de zeelieden hem overboord te gooien.

De zeelieden willen dat in het begin niet. Dat kunnen we natuurlijk begrijpen. Toch gooiden ze uiteindelijk Jona overboord, omdat ze het niet van de storm konden winnen. Daarmee werd de storm kalm, waardoor de zeelieden tot bekering kwamen. Die storm was de beste storm in hun leven en zij ze ook nooit meer vergeten. Het was ook het beste wat de Heere deed om Jona tot bezinning te brengen. 

Bekijk in onderstaande video deel vijf van de serie 'Jona' terug.