Op zaterdagochtend 7 oktober vuurde Hamas duizenden raketten op Israël af en vielen honderden terroristen Israël binnen. Een festival werd een bloedbad. Meer dan 1.400 onschuldige burgers werden meedogenloos afgeslacht: baby’s, kinderen, jongeren en ouderen. De verhalen van de overlevenden hebben ons diep geraakt. Het is niet eenvoudig om in een wereld te leven waar zoveel onrechtvaardigheid heerst. Maar wat moet Israël doen zolang Hamas, Hezbollah en Iran de vernietiging van Israël en de uitroeiing van de Joden als uitgangspunt hebben?

Golda Meir was de vierde premier van Israël. Twee uitspraken van haar geven de kern van het probleem weer: ‘Als Hamas de wapens neerlegt, volgt er vrede. Als Israël de wapens neerlegt, volgt een nieuwe Holocaust.’ ‘We zullen pas vrede hebben in het Midden-Oosten als de Arabieren meer van hun kinderen houden dan dat ze ons haten.’ We zien een diepgewortelde, (zelf)vernietigende haat richting Israël. Waar komt deze onmenselijke haat waar gewone burgers het slachtoffer van zijn vandaan? Ik geloof dat alleen het Woord van God ons kan helpen inzicht te krijgen in wat al duizenden jaren speelt. De strijd tussen Israël en Hamas is een geestelijke strijd die ten diepste gaat om de verwezenlijking van Gods plan met Israël.

In het Oude Testament lezen we over voortdurende duivelse haat richting het volk Israël, uit wie de Messias geboren zou worden. De Messias die een eind zou maken aan de heerschappij van de duisternis. In Genesis 3:15 lezen we dat God zelf - nadat de duivel Adam en Eva verleid heeft te zondigen - vijandschap sticht tussen de duivel en Eva en haar Nageslacht. Het is de eerste verwijzing in de Bijbel naar de komst van de Messias. God roept de duivel ter verantwoording en spreekt een oordeel over hem uit: ‘Ik zal vijandschap teweegbrengen tussen u en de vrouw, en tussen uw nageslacht en haar Nageslacht; Dat zal u de kop vermorzelen, en u zult Het de hiel vermorzelen’ (Genesis 3:15, HSV). God beloofde dat uit Eva Iemand - de Messias - zou voortkomen die de wereld zal verlossen en de kop van de slang zal vermorzelen.

Sinds God het doodsvonnis over de slang heeft uitgesproken - een rechtstreekse oorlogsverklaring - zette de duivel alles op alles om te verhinderen dat de Messias uit Israël geboren zou worden. Door de hele Bijbel heen wordt deze geestelijke strijd beschreven. Een geestelijke strijd, waarvan mensen het slachtoffer werden. De slang bewoog de Egyptische Farao om alle Hebreeuwse jongetjes te doden (Exodus 1-2). Hij bewoog de Amalekieten om Israël volledig te vernietigen. In Deuteronomium 25:17-18 lezen we hoe hun strijders op barbaarse wijze de achterhoede van Israël aanvielen en de vrouwen met hun kinderen, de ouderen, zieken en zwakken doodden.

Je kunt je afvragen of God het nog goed kan doen, als Hij moet kiezen tussen twee kwaden: of Israël wordt uitgeroeid of Amalek. God moest ingrijpen en het goddeloze kwaad tegen zijn volk begrenzen. Vervolgens lezen we dat de duivel de goddeloze Atalia bewoog om alle koninklijke erfgenamen van het huis van Juda te doden (2 Kronieken 22:10-12), en bewoog hij de Amalekiet Haman om een genocide tegen de Joden te beramen (Esther 7:4). Koste wat het kost wilde de slang de komst van de Messias tegenhouden, die zijn kop zou vermorzelen. Daarom laaide de (geestelijke) strijd rondom Israël telkens weer op. Een strijd waar steeds weer onschuldige mensen het slachtoffer van werden.

God heeft een eeuwig verbond met Israël gesloten (Genesis 17:13). Hij noemt haar zijn bruid, zijn vrouw, uit wie uiteindelijk de Messias is geboren. Precies in het midden van het laatste bijbelboek lezen we wat er gebeurde toen Jezus werd geboren. Het is geschreven vanuit het perspectief van de hemel: ‘De draak [de duivel] ging voor de vrouw staan die op het punt stond haar Kind te baren, om het te verslinden zodra ze bevallen was’ (Openbaring 12:4). In een visioen heeft Johannes gezien wat er achter de schermen gebeurde. Kerstmis betekent oorlog: ‘Toen brak er in de hemel een oorlog uit. Michaël [de beschermengel van Gods volk, Daniël 10:13, 12:1] en zijn engelen vochten tegen de draak, en de draak en zijn engelen vochten terug’ (Openbaring 12:7). We krijgen een glimp te zien van de onzichtbare strijd die op dat moment gaande was. De geboorte van Jezus kondigde de definitieve nederlaag van het kwaad aan.

Het was de bedoeling van de boze om het Kind te doden zodra het geboren was. In koning Herodes vond hij een speelbal om dat te doen. De geschiedenis herhaalde zich. Het was opnieuw de oude slang die Herodes de Grote bewoog om – in navolging van de Egyptische Farao – alle jongetjes onder twee jaar in Bethlehem te doden (Mattheüs 2:16-18). Een wanhopige poging om het Kind alsnog te verslinden. De blijde boodschap van de engelen werd overschaduwd door dood en verdriet. Een pijnlijke nawee van de geestelijke strijd die was losgebarsten, waarvan onschuldige kinderen het slachtoffer werden.

De geestelijke strijd rondom Israël laait na de komst van Jezus telkens weer op. De afgelopen tweeduizend jaar vonden er wereldwijd meer dan honderd pogroms (massamoorden) tegen het volk Israël plaats. Zo werden in 1349 overal in Europa duizenden Joden vermoord. In Straatsburg (hoofdkwartier van de Europese Unie) werden 2.000 Joden levend verbrand. In Brussel (het tweede hoofdkwartier van de Europese Unie) werd zelfs de hele Joodse bevolking uitgemoord. Tot groot verdriet en grote schande werden tijdens de Tweede Wereldoorlog bijna zes miljoen Europese Joden rücksichtslos vermoord; waaronder driekwart van de Nederlandse Joden.

De duivel zal altijd het Joodse volk blijven haten. God heeft zijn beloften aan Israël nooit ingetrokken. Het goede nieuws dat in Genesis 3:15 werd verkondigd en dat werkelijkheid werd met de geboorte van Christus, eindigt volgens het laatste bijbelboek met de voltooiing: de uiteindelijke overwinning van Christus. In de 280 hoofdstukken van het Nieuwe Testament wordt zo’n 300 keer over Jezus’ wederkomst gesproken. Aan een wereld vol leugen en geweld komt een einde. De vader van de leugen - de moordenaar vanaf het begin - zal worden terechtgesteld. De laatste vijand - de dood - wordt tenietgedaan. Het koninkrijk van God vestigt zich dan op aarde.

In mijn nieuwe boek ‘De muizenval – Gods invasie in de wereld’ (verschijning: november 2023) beschrijf ik dat Jezus in Jeruzalem terugkomt, om voorgoed met de draak af te rekenen. Wat begon in een kribbe en werd voltooid aan een kruis, zal leiden tot de ultieme overwinning wanneer Jezus terugkeert. In zijn kosmische schaakspel met God staat de boze allang schaakmat. Maar er moeten nog zetten gedaan worden. In de tussentijd wandelen wij ‘in het land van de levenden onder het oog van de HEER’ (Psalm 116:9). Het land van de levenden is niet ongevaarlijk. Het is overduidelijk geen vakantieparadijs. Het lijkt meer op een oorlogsgebied, waar we als christenen gestationeerd zijn. Maar dit is wat Jezus ons belooft in Matteüs 28:20: ‘Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.’ Zijn doorboorde handen houden ons vast.

Ondertussen zien we opnieuw een duivelse haat, waar gewone burgers (Joden en Palestijnen) het slachtoffer van zijn. We zien dood en verderf, radeloosheid en immens groot verdriet aan beide kanten. We zien twee getraumatiseerde volkeren. Aan beide kanten zijn er diepe wonden geslagen, die niet zijn geheeld. Waardoor toenemende woede verandert in haatgevoelens en wraakzucht, en mensen bereid zijn om de ander iets aan te doen. Je kunt een stad vernietigen, mensen uitschakelen, maar de woede en de haat zullen alleen maar toenemen. Haat maakt je blind voor de pijn en de nood van de ander.

God sprak ooit tot Israël: ‘Blijf geen wraakzucht of wrok koesteren, maar heb je naaste lief als jezelf. Ik ben de HEER (Leviticus 19:18). Maar in Spreuken 6 vers 16 lezen we ook dat God handen haat (letterlijk: ‘afwijst’, verwerpt’) die onschuldig bloed vergieten. Gods boosheid over onrecht en kwaad komen voort uit zijn liefde. Hij heeft een afschuw van het kwaad en is heilig verontwaardigd over onrecht. Onrecht mag niet verzwegen worden. De psalmdichter roept ons op om Gods voorbeeld te volgen: ‘U die de HEERE liefhebt, haat (letterlijk: ‘verwerp’) het kwade’ (Psalm 97:10). Onrecht moet zelfs bestreden worden (Romeinen 13:1).

Maar Jezus heeft ons opgeroepen om onze vijanden lief te hebben (Mattheüs 5:43-45). Dit gebod is revolutionair. Het gaat hier niet om een bepaald gevoel, waartoe we onszelf moeten dwingen. Het gaat om onze levenshouding. We hoeven een vijand niet sympathiek te vinden, maar zijn wel geroepen om ieder mens in nood te helpen als dit nodig is. De enige oplossing voor dit conflict is dat Joden en Arabieren samen gaan geloven in Jezus de Messias, en Gods liefde in hun hart alle verschillen en pijn overstijgt.

Wilkin van de Kamp is voorganger, schrijver en richtte stichting Vrij Zijn op. Bovenstaand artikel verscheen op de site van Vrij Zijn en is met toestemming overgenomen door Cvandaag.