De gelijkenis van de arbeiders in de wijngaard gaat over vier ploegen druivenplukkers. De oogst bleek zo groot dat de heer tijdens de werkzaamheden genoodzaakt was steeds opnieuw mensen in te huren. Uiteindelijk had hij vier ploegen aan het werk. 

Aan het eind van de dag was de oogst binnen. De ploeg die al vroeg was begonnen, wist wat het loon was. Voor de anderen was het een verrassing. Het zou natuurlijk minder zijn, want zij hadden lang niet zoveel uren gemaakt als de eerste ploeg.

Maar tot hun stomme verbazing én grote ergernis kreeg iedereen hetzelfde. Eén denarie was met ploeg 1 afgesproken, de andere ploegen kregen het ook. Leuk voor hen, maar sneu voor ploeg 1.

Ze protesteerden, maar hadden geen poot om op te staan.
Afspraak was afspraak.
De baas had gelijk. Maar het voelde absoluut niet goed.
Ploeg 1 verdiende meer.

Waarom bedacht Jezus dit merkwaardige verhaal?
Het was eerlijk, omdat het afgesproken was, maar het klopte niet.

Stel, je hebt een volledige baan van veertig uur per week. Je collega die hetzelfde werk doet, werkt twaalf uur in de week. Aan het eind van de maand krijgen jullie allebei een volledig salaris voor veertig uur uitgekeerd. Dan zul jij dat als zeer onrechtvaardig ervaren. Dat is het ook. Een arbeider is zijn loon waardig.

Het gaat in deze gelijkenis niet over onze maatschappij, ook niet over de maatschappij van toen. Jezus vertelt hoe het in Zijn Koninkrijk zal gaan.

Je komt alleen door genade binnen.
Vele eersten zullen de laatsten zijn en vele laatsten de eersten.
In dat Koninkrijk zijn we niet jaloers, maar zijn we blij met iedereen die komt. We zijn blij met de goedheid van de Heer en blij met de plek die we mogen krijgen.
Hoe meer jij van genade weet te leven, des te meer zul je de ander, je naaste, die genade ook gunnen. Ook al komt die naaste pas op het allerlaatste moment tot inkeer. 

Het verhaal is makkelijk om uit te leggen.
De praktijk was moeilijker voor Zijn discipelen.
En hoe zit dat bij ons?

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.