In 2015 verliest Henriëtte haar man nadat hij met zijn schip in een storm terecht komt. Ze vertelt dat psalm 91 voor haar daarom soms een struikelblok is. “Ik heb ook wel eens gedacht: Heere, waar was u dan in die storm toen mijn man verdronk? Maar weet je, God kijkt uit een heel andere hoek dan wij kijken. Hij overziet het hele plaatje. Terwijl wij nog geen seconde voor onze voet kunnen kijken. Wat Hij doet is goed, want ik weet dat Hij er iets heel moois van maakt.”

Henriëtte kijkt door de coronacrisis nog meer uit naar de komst van Jezus. “Ik ervaar de coronacrisis toch als iets van: yes, het is begonnen. Hoe ik dat bedoel? Er zit een heilig verlangen in mij om mijn Zaligmaker te ontmoeten, om mijn Heere Jezus te ontmoeten en Hem te mogen zien zoals Hij is. De ween zijn begonnen en als de ween begonnen zijn, wordt het kindje geboren. Hoe lang het nog gaat duren? Dat weet ik niet. Toen Bert (haar overleden man red.) stierf dacht ik ook bij mezelf dat het nog een korte tijd was. Maar in januari was het vijf jaar geleden. Ik fietste over Urk en zei tegen de Heere: “Heere, vijf jaar geleden zei ik tegen u dat u bijna zou komen. Maar nu is het alweer vijf jaar geleden.” Ik denk dat we ook moeten leren dat God geen tijd heeft. God kent geen tijd. En Hij komt, want dat heeft Hij beloofd en het Woord staat er vol van.”

Hoe wordt er op Urk eigenlijk met de coronacrisis omgegaan: "Aan de ene kant zie ik onzekerheid en angst. Wat ik bij mezelf ook ervoer is dat ook hoe meer je luistert naar de verhalen, hoe meer je het nieuws bekijkt, hoe meer je de krant leest, hoe meer je heen en weer geslingerd wordt. Of we ons vooral moeten vullen met het Woord van God? Dat is zeker waar. Het is ook toegestaan om met twee lieve zusters of broeders samen te komen en het Woord te onderzoeken. Zoek een broeder of een zuster op en doe dat gewoon. Ga anderhalve meter uit elkaar zitten, maar onderzoek het Woord. Als we in het Woord zijn, heeft de satan geen vat op ons.”