Pro-life organisaties krijgen in de Verenigde Staten en Nederland steeds meer voet aan de grond. Elfie Tromp hekelt anti-abortusdemonstraties en stelt in haar column bij De Nieuws BV het “onmenselijk te vinden wat er uit deze zogenaamde christelijke gedachte van liefde voortkomt”.

“Waar ze vroeger ludieke acties organiseerden zoals het uitdelen van kleine playmobil-foetussen, wachten ze nu meisjes en vrouwen bij de kliniek op om een hartig woordje met ze te spreken. Ik vind het onmenselijk wat er uit deze zogenaamde christelijke gedachte van liefde voortkomt. Stel je voor dat je dat je wordt opgewacht bij de uitvaart van een geliefde, dat je dan bijna bij de kerk bent waar de dienst wordt gehouden en hoe je voelt dat je hunkert naar de houvast van de rituelen en de troostende woorden van een dominee. Hoe graag je de warme deken van wierook wil ruiken en je omringen met mooie muziek en beelden omdat die waardigheid geven in je verdriet. Omdat je het zonder de schoonheid van religie niet zou kunnen en je alleen, snikkend, zou verkruimelen tot een hoopje ellende.”

“Stel je dan voor dat iemand je staande houdt en zegt: God is dood! Nietzsche zei het al, er is geen hemel of hel. Je gaat je geliefde nooit meer terugzien, er is geen wederopstanding, er is geen dag des oordeels. Het lichaam van je allerliefste droogt uit onder de grond, de huid wordt perkament, de organen verschrompelen en er zal niets anders overblijven dan de botjes. Tot je het grafpacht niet meer kunt betalen en dan wordt ook dat geruimd en verpulverd. Als je geluk hebt wordt er compost van je teerbeminde gemaakt. Dat doe je niet, want is onnodig wreed.”

Tromp vergelijkt dit met wat vrouwen bij een abortuskliniek meemaken als er pro-life demonstranten op hen af komen. “Ze zijn op het kwetsbaarste moment van hun leven aangekomen. Niemand neemt een abortus voor de lol. Om ze dan vermanend toe te spreken en een extra schepje op dat schuldgevoel te gooien, is simpelweg walgelijk. In Engeland, Canada en Australië zijn er inmiddels bufferzones rond de klinieken vastgesteld waar demonstranten niet meer mogen komen. Hierdoor kun je met waardigheid je beslissing voltooien. In Nederland moeten we daar nog op wachten.”

“Volgens SGP-Kamerlid Van der Staaij valt het allemaal wel mee”, vervolgt Tromp. “Als man zonder baarmoeder kan hij natuurlijk als geen ander weten hoe het voelt. Het zijn volgens hem slechts enkele demonstraties per week. De actievoerders noemt hij gewetensvolle counsellors. Zo zout heb ik het zelden gegeten. Counselor is hier een ander woord voor ongevraagd je mening opdringen. Als Van der Staaij daar een voorstander van is, lijkt het me hoog tijd om met een groepje zeer gewetensvolle atheïstische counsellors hem bij de eerstvolgende kerkdienst op te wachten met boeken over Darwin en Nietzsche of de uitstekende Bijbel voor ongelovigen van Guus Kuijer.”