‘Goedemorgen! Allereerst; Julie doen belangrijk werk! Hou vol ondanks de tegenwerking. Ik zou jullie graag mijn abortusverhaal willen vertellen, misschien heeft een ander er iets aan! Voor mij is het te laat, al acht jaar geleden heb ik mijn kindje omgebracht. Wel weet ik dat het mij vergeven is en dat het kindje veilig in de hemel is! Dat is de enige troost!

‘Nog steeds is er angst voor mijn ex. Ongeveer acht jaar terug raakte ik zwanger. De relatie was gewelddadig en ik was ongelukkig. Op het moment dat ik zwanger raakte was ik dolblij! Mijn ex helaas niet. Hij zag leeuwen en beren op de weg. Het kindje zou ziek kunnen zijn en het zou ook weer geld gaan kosten enz., enz.

Er werd lang op mij ingesproken, ik werd gemanipuleerd en was doodsbang voor hem. Ik weet nog dat ik mijn gedachten en gevoelens toen letterlijk aan de kant heb gezet. Ik heb ze in een laatje in mijn hoofd gestopt en de sleutels weggegooid. Ik weet ook niet alles meer. Ik maakte een afspraak in Den Haag. Ik weet nog dat er levensgrote vuilnisbakken voor de deur stonden.

Misschien was dat de plek waarin het kindje zou verdwijnen? Het was een groot herenhuis, dat weet ik nog. Eng, luguber. Het kwam illegaal over. Binnen moest ik tekenen. Tekenen voor de moord op mijn kindje. Ik heb getekend. Mijn geest was niet helder. Alles zat in dat gesloten laatje in mijn hoofd.

Op de dag van de abortus heeft mijn zus huilend mijn moeder opgebeld: ‘Laat haar het niet doen! Ik voed het wel op!’

Ook mijn nichtje (ongewild kinderloos) wilde het met haar man opvoeden. Ik was overal doof en blind voor.
Vooral van de vijf dagen bedenktijd weet ik niets meer behalve dan dat ik in een christelijke boekhandel (op zoek naar een boek over abortus) apart werd meegenomen en er gebeden is voor ons. Helaas, ik stond er niet voor open. Angst regeerde…

De nacht ervoor, thuis, was ik in paniek geweest. Ik lag te woelen en te huilen. Mijn ex zei: ‘Ik wist het! Ik wist dat je zo achterlijk ging reageren!’ Ik ben toen opgestaan en heb alleen de nacht doorgebracht. Ik sliep in het bed van mijn dochter. Ze was toen een jaar of elf denk ik. Ze sliep die nacht bij oma omdat wij al vroeg in de kliniek moesten zijn.

Na getekend te hebben voor moord op mijn kindje (zeven weken zwanger) werden we naar een kamertje gebracht. Daar kon ik omkleden en mezelf voorbereiden. Eenmaal op de stoel voor de zuigcurettage raakte ik in paniek. Ik wilde het roesje niet. Ik was doodsbang en mijn hart schreeuwde dat ik het niet moest doen. Toen ben ik teruggebracht naar mijn kamer. Mijn vriend verweet me: ‘Zelfs dit kun je niet!’ Helaas zijn ze daar naartoe gekomen met spuiten en al en hebben me daar de prik gegeven en me toen naar de behandelstoel gebracht. Een “vrouw onterende stoel.” Benen wijd, we gaan het leven uit je weghalen! Van de curettage zelf weet ik niet veel meer. Wel dat ik wakker werd op een gegeven moment.

Er werd gevraagd of ik het vruchtje wilde zien. Ja dat wilde ik zeker. Ik wilde me bewust zijn van wat ik had gedaan. ‘Kijk maar mevrouw, het is nog bijna niks’. Ik dacht: Nee dat begrijp ik, jullie hebben het uit elkaar gereten.

We zijn later naar huis gegaan en in de auto viel ik bijna flauw. Ik was op. Thuis aangekomen ben ik naar mijn moeder gegaan. Mijn toenmalige vriend ging meteen naar Engeland voor zijn werk. Ik was blij dat ik bij mijn mama kon zijn.

Het was voor mij heel zuur dat nog geen jaar later, de nog thuiswonende dochter van mijn toenmalige vriend, vertelde dat ze zwanger was. Twintig weken al. Het kindje was welkom. Ook bij mijn toenmalige vriend. De boel werd verbouwd en het kindje was welkom. Ook bij mij hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar het was zwaar!

Mijn dochter heeft in die tijd op één of andere manier te horen gekregen dat ik abortus had gepleegd. Dat vond ik vreselijk voor haar! We hebben er veel over gesproken en
doen dat nog steeds. Ze haatte mijn ex erom en ontwikkelde PTSS. Ze heeft het nu (acht jaar later) nog steeds over een broertje dat ze gehad zou hebben. Ik denk dat ze toen in haar hoofd een voorstelling heeft gemaakt en dat het daarom een jongetje was. Benjamin noemde ze hem (of haar ...). Nog steeds bidt zij voor het kindje.

Inmiddels ben ik weg bij deze man en hertrouwd met de beste man die een vrouw zich wensen kan. Daar ben ik dankbaar om! Ik heb veel geleerd!!

Mijn dochter is nu 18 jaar en zwanger. Toen we samen de test deden schrokken we. Maar het kindje is meer dan welkom!! Het zal in ons gezin meer liefde krijgen dan waar ook! Op de eerste echo was te zien dat het in het beginsel een tweeling was, maar dat één vruchtje het niet heeft gered. Dat kindje is nu samen met Benjamin in de hemel. De cirkel is rond...”

Dit verhaal van Jantine verscheen onlangs in het magazine Leef van stichting Schreeuw om Leven. In verband met privacy is dit niet de echte naam.