De motie is ingediend door vertegenwoordigers van vijf kerkpolitieke groepen.  Zij willen vastleggen dat de kerk één huwelijksvisie heeft en dat predikanten niet langer naar het besluit uit 2009 kunnen verwijzen om het inzegenen van een huwelijk tussen twee mannen of twee vrouwen af te wijzen. 

Sinds 2009 trouwt de Zweedse kerk homoparen. Een individuele predikant kan vanwege gewetensbezwaren afzien van een huwelijksdienst. De gemeente moet dan zorgen dat een andere predikant het huwelijk sluit. Die regeling staat nog steeds op de website van de kerk.

Onder de 126 ondertekenaars van de protestbrief zijn zowel predikanten die homoparen trouwen als predikanten die het huwelijk zien als een verbintenis tussen man en vrouw. Zij vinden dat de bestaande regeling moet blijven. 'Ook wij die andere conclusies hebben getrokken, staan eensgezind achter onze collega’s', schrijven zij in de brief, die door het Zweedse medium Riks is gepubliceerd.

De predikanten waarschuwen dat dwang het kerkelijke leven schaadt. Ook voor homoparen vinden zij het onwenselijk als een predikant hun huwelijk tegen zijn overtuiging sluit. Sommige collega’s durfden volgens de ondertekenaars niet mee te tekenen uit angst voor gevolgen voor henzelf of hun gezin.

De leercommissie spreekt in haar officiële advies de gedachte tegen dat de kerk slechts één huwelijksopvatting kent. Volgens de commissie kunnen verschillende theologische overtuigingen naast elkaar bestaan. Het is de kerk als geheel die verantwoordelijk is voor het aanbieden van huwelijksdiensten, niet iedere predikant afzonderlijk. Wel moeten predikanten volgens de commissie een gesloten homohuwelijk als huwelijk erkennen, ook wanneer zij persoonlijk een andere huwelijksopvatting hebben.

De kerkrechtcommissie vindt dat de gevolgen van het voorstel onvoldoende zijn onderzocht. Zij vraagt om een breed onderzoek voordat de verandering wordt doorgevoerd.

Daarnaast kunnen de bisschoppen bij besluiten die volgens hen strijdig zijn met de leer van de kerk een bijzondere procedure inzetten. Een aangenomen voorstel moet dan na de volgende kerkverkiezingen opnieuw worden behandeld en bij de uiteindelijke stemming steun krijgen van minstens driekwart van de stemmers. Dat is geen definitief veto, maar kan een besluit wel jarenlang vertragen.

Dat de bisschoppen die bevoegdheid hebben, betekent overigens niet dat zij tegen homohuwelijken zijn. In een gezamenlijke verklaring van april benadrukten zij juist hun streven dat alle toekomstige predikanten uit vrije wil zowel homo- als heteroparen trouwen.