"Voor ons zijn appels de normaalste zaak ter wereld, maar in Rusland, zeker in de tijd van de Sovjet-Unie, was dat niet zo. Zeker wanneer je in de gevangenis zat. Een kind van God, Michael, zat in die tijd in de gevangenis vanwege het delen van het evangelie. Op een zondag vroeg hij toestemming aan zijn celgenoot Aäron, een niet-Messiasbelijdende Jood, om hardop uit de Bijbel voor te lezen. Michael was het gewend om dat op zondag te doen. Aäron antwoordde: 'Doe maar.'

Michael begon uit de Bergrede te lezen en toen kwam hij bij de tekst: 'Want een ieder die bidt, die ontvangt.' Aäron onderbrak hem en zei: 'Geloof je dit nou echt?' 'Ja', zei Michael. Toen zei Aäron: 'Vraag jouw God dan maar om appels. Want in die twee jaar dat ik in de gevangenis zit, heb ik nog geen appel geproefd.' Wat zouden wij doen? Michael dacht: 'Spot hij nu met God? Wat moet ik doen?'

Hij besloot om in geloof zijn knieën te buigen en God hardop om appels te smeken. Toen hij klaar was met bidden, vroeg Aäron: 'Geloof je nou echt dat jouw God jou zal verhoren?' 'Daar ben ik echt zeker van', antwoordde Michael.

Twee weken gingen voorbij, toen op een dag ineens de celdeur openging en de cipier met een grote kist aankwam. Zonder iets te zeggen, plofte hij de kist in de cel neer en liep hij weer weg. En wat zat erin? 40 appels en ook nog eens het merk waar de Joodse man om gevraagd had.

Stomverbaasd keek Aäron toe. De God van Jezus Christus leeft, want dit gebeurde nooit in een Sovjet-gevangenis. Dit was onmogelijk. Aäron zei: 'Als het nu een enkele appel was, had ik nog kunnen zeggen dat het toeval was. Maar dit kan geen toeval zijn.' Dit is maar een heel klein voorbeeld van de geweldige grootte van Gods kracht."

In onderstaande video is het preekfragment van ds. V. S. van der Meer terug te zien. Onderstaande beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Op dagelijkse basis plaatst dit kanaal preekfragmenten van reformatorische predikanten uit verschillende kerkverbanden.