Al bij het tweede bezoek had TBJ mij in de genezingsbediening in zijn kerk betrokken. Bij het derde bezoek gebeurde dit opnieuw. Hij liet me zien hoe ik volgens hem de ziekte, of de betrokken demonen, uit HIV/AIDS-slachtoffers moest ‘trekken’. Na een poosje vertrouwde hij mij een epilepsiepatiënt toe, ik bad voor de man en ‘trok’ de ziekte volgens aanwijzing van TBJ uit hem, en TBJ zei: ‘hij is vrij’. Hij fluisterde mij in het oor: ‘Gefeliciteerd!’ Ik voelde mij uitgelaten, niet omdat ik zo’n goede genezingsbedienaar was – ik was slechts een armzalig beginnertje – maar vanwege de gunst die de Heer mij geschonken had. Ik jubelde, en toen we begonnen te zingen – Lord, we lift Your Name on high – stopte TBJ mij een microfoon in de hand, nodigde mij op het podium en met de rest van het koor zongen en dansten hij en ik zoals ik – ‘motorisch debiel’ als ik ben – nog nooit gedanst had... Wat een heerlijk moment van aanbidding was dat. Alle eer aan God!
Dat trof me ook altijd in TBJ zelf: als iemand hem wilde bedanken voor zijn of haar genezing, dan corrigeerde TBJ hem of haar altijd: ‘Ik heb je niet genezen, dat heeft Jezus gedaan!’ Hij eiste geen eer voor zichzelf op.