“Onrecht is een deel van mijn leven”, begint Jan zijn verhaal. “Ik weet wat misbruik is. Daarnaast zijn mijn ouders gescheiden en was mijn vader van beroep vuilnisman. Hij was de beste ter wereld, maar mensen kijken dan met een oordeel naar je. Die vinden daar iets van, zonder dat je daar zelf iets aan kan doen. Dat gevoel ben ik mijn leven lang niet kwijtgeraakt, dat is zo weer op te roepen.”

Op die manier kan Jan zich enigszins verplaatsen in de slachtoffers van de toeslagenaffaire. Maar niet helemaal. “Elk leed is verschillend. Wat doet het met je als je kind van je wordt afgenomen door de jeugdzorg vanwege je schulden? Wat doet het met je als de hele flat weet dat je een fraudeur bent? Hoe voelt het om door de overheid in de steek gelaten te worden? Ik weet niet of dat te vergelijken is met wat ik heb meegemaakt. Maar in het beste geval heb ik een glimp van begrip van wat mensen meemaken.”

Tempo
Zelf heeft Jan in zijn jeugd het meest gehad aan mensen die er voor hem waren. “Op mijn vijftiende was ik zo ontzettend boos op alles en iedereen. Maar op mijn twintigste heb ik examen kunnen doen in de rechten dankzij een professor die geloof in mij had. Daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor. Het allerbelangrijkste is het dat er iemand zegt: ‘Ik geloof in je en wil er voor je zijn.’”

Op de vraag of het gevoel dat er niet veel voor de gedupeerden gedaan wordt terecht is, antwoordt Jan bedachtzaam: “Een gevoel is misschien altijd wel terecht. Het enige wat ik kan doen is daar mijn verhaal tegenover of naast zetten dat er keihard gewerkt wordt. Ik zie dat er tempo in komt. We hebben te maken met vijftien jaar onrecht, ongekend onrecht noemde de onderzoekscommissie het zelfs. De Belastingdienst Toeslagen, ook ik, heeft niet gedaan wat het wel had moeten doen: mensen in bescherming nemen, kwetsbare mensen. Dat raakt mij echt.”

Hoe combineert Jan zijn huidige werk met zijn geloof? “Ik werk al best lang voor de overheid, 27 jaar nu voor de belastingdienst. Er is nooit eerder een plek geweest waar mijn geloof zo’n bron is van alles wat ik doe. Elke dag weer ga ik tot God om aan Hem te laten zien wat ik doe. Door het herstel wat we mogen brengen, kunnen we de liefde van Jezus ook doorgeven. Daar leef ik vanuit. Dat is voor mij dé Krachtbron.”

Bekijk hier het hele interview met Jan de Beer: