Sebastian geniet van het leven, werkt als portier bij een bar in het Engelse Chorlton en denkt allang niet meer aan God. Op een zeker moment staat zijn leven compleet op zijn kop als Sebastian bij een zwaar auto-ongeluk betrokken raakt. Daarbij loopt hij hersenschade op, waardoor Sebastian opnieuw moet leren lopen en praten. Tot zijn eigen frustratie, verloopt zijn herstel moeizaam. Sebastian besluit tot God te bidden en vanaf dat moment boekt hij wonderbaarlijke vooruitgang. De Engelsman deelt zijn verhaal via de kanalen van Xpedition Glory.

Vroeger op school hoorde Sebastian wel eens van God en bezocht hij ook zomerkampen, maar geleidelijk aan groeide hij steeds verder bij God vandaan. "Ik wist ook niet heel veel van God af. Ik ben gaan werken als portier bij de Lyods Bar in Chorlton. Ik voelde me gelukkig en genoot van het leven. God was ik allang vergeten en ik dacht totaal niet meer aan Hem", vertelt Sebastian.

Maar zijn leven komt plots op zijn kop te staan als Sebastian bij een ernstig auto-ongeluk betrokken raakt. Een lege dubbeldekker bus raakt hem frontaal. "Het was verschrikkelijk. Ik denk dat het tien over half vier in de ochtend was. De politie zei dat het niet mijn fout was. Ik droeg een gordel en ik reed niet te snel. Het voelde alsof mijn rechterarm vastgebonden zat aan mijn borst."

Buiten bewustzijn komt Sebastian in het ziekenhuis terecht. "Het was verschrikkelijk eng. Ik was er alleen. Op het moment zelf wist ik niet eens waar ik was, wie ik was en wat er allemaal gebeurde. Ik was bang. Later bleek dat ik een hersenbeschadiging had opgelopen. Ik begon te bidden want ik herinnerde dat ik christen was. De volgende twee jaar kwam ik in een rolstoel terecht. Ik bad tot God: 'Alstublieft God, alstublieft God, ik wil weer kunnen lopen. Ik wil niet de rest van mijn leven in een rolstoel doorbrengen.' Ik huilde en ik was bezorgd. Maar God keek naar mij om. Vanaf dat moment kon ik weer lopen en zelfs weer rennen."

Een wonder ontvouwt zich in het leven van Sebastian. "Om te drinken en te scheren gebruik ik mijn linkerhand, maar schrijven doe ik met mijn rechterhand. Ik ben nu 27 jaar christen. Begrijp me niet verkeerd, want ik ben soms nog boos op God: 'Waarom moest U zo’n heftig auto-ongeluk gebruiken om mij bij U terug te krijgen? Ik vertrouw God nu meer dan dat ik deed. Mijn geloof is sterker geworden en Jezus is mijn beste vriend. Hij kijkt naar mijn om. God is geweldig en indrukwekkend."

Benieuwd naar de video van Xpedition Glory? Deze is hieronder te zien.