'Ik zou allereerst tegen jou, mezelf en andere van zulke mensen willen zeggen: Zonden belijden tegenover God is onmisbaar (Psalm 32)', antwoordt ds. A. de Lange. 'Maar gebeurt het oprecht, dan zijn de offeranden die bij God gelden: een gebroken hart en een verslagen geest. En het is zaak om met je hele hebben en houden de toevlucht nemen tot het offer van Christus. En God is je genadig. En verder moet je zonden belijden en vergeving vragen aan belanghebbenden onder de mensen. Hoe je het ook wendt of keert is je man inderdaad belanghebbende bij de zonde van je vreemdgaan.

Maar er is misschien nog wel een andere nodige vraag naast de vraag of je man van je vreemdgaan moet weten. En dat is de vraag: wat betekent het voor jouzelf en je staan in je huwelijk als je dit niet aan je man vertelt? Jij bent zogezegd de vrouw die er ‘alleen van weet’. Maar je wéét het wel! Je bent en blijft van binnen ‘degene die vreemdgegaan is’. Kun je jezelf dan oprecht en van harte aan je man geven? Ben jij er dan echt en oprecht voor je man? Vertrouw je hem in zijn liefde tot jou? Of denk je misschien: als hij ervan zou weten, zou ik bij hem afgedaan hebben? Ik denk dat je jezelf en je huwelijk een zware belasting oplegt als je met het vreemdgaan in je verleden verder wilt, zonder het open te leggen.

Als je een goed huwelijk hebt, zal het niet minder goed hoeven worden wanneer je dit eerlijk vertelt. Ik zou denken dat jullie er samen sterker uit kunnen komen en dat je liefde verdiept wordt. Ik stel me voor dat je de volgende keer des te behoeftiger en ootmoediger aan het avondmaal zult deelnemen. Dan kun je des te meer ervaren dat Gods genade ons genoeg is (2 Kor. 12:9)', maakt de hervormde predikant uit Nieuw-Lekkerland duidelijk.