Er zitten voornamelijk Oeigoerse moslims in die strafkampen, maar ook andere etnische groepen, waaronder christenen. Ze moeten er zware dwangarbeid verrichten, en ondergaan er verkrachtingen, martelingen, verwijdering van hun organen, verplichte injecties en gedwongen bevolkingscontroles, waaronder abortus en sterilisatie. "Onderling mochten we nooit met elkaar praten en constant werden we in de gaten gehouden met een netwerk van camera’s", vertelt Joseph.

"Het ergste", zo vertelt hij verder, "waren de injecties – een giftige mix – die koorts en brandende pijn in mijn oren, handen en voeten veroorzaakten. Er kwam een rare gele substantie uit mijn oren. Andere keren maakten de injecties mij ziek, kreeg ik diarree, moest ik braken en kon ik niet meer lopen."

"In het begin was ik doodsbang in dat kamp", vertelt hij. "Ik werd regelmatig gemarteld. Ondertussen zocht ik naar mogelijkheden om met mijn medegevangenen over God te spreken. Niemand had enige privacy, maar wanneer we met 50-60 gevangenen elke dag in de doucheruimte waren, was dat de plaats waar ik met hen over Jezus kon spreken. Dat kon, omdat de douchekoppen genoeg lawaai maakten om onze gesprekken verborgen te houden voor de controleurs. In het begin was er bijna niemand die reageerde, maar geleidelijk kwamen er gesprekken op gang.: 

Na drie maanden waren zijn medegevangenen steeds meer bereid om naar hem te luisteren. "Zonder God zouden wij geen leven hebben", kon hij getuigen. En toen kwam het moment dat hij de Schrift met hen kon delen. Niet dat hij een Bijbel had, maar de Bijbel had hij verborgen in zijn hart. "God deed daar wonderbaarlijke dingen gegaan", vertelt Joseph. "Hij was bij ons."

In december 2018 werd hij vrijgelaten en onder huisarrest geplaatst. Uit angst dat hij weer zou worden gearresteerd, vluchtte hij in 2019 met zijn vrouw en zoon naar Kirgizië, waar zijn vrouw vandaan kwam. Daar werd hij herhaaldelijk benaderd door de Chinese autoriteiten, die actief probeerden hem terug te halen naar China. Ook werd zijn bankrekening bevroren. Twee jaar later weigerden de Kirgizische autoriteiten zijn visum te verlengen, waardoor het gevaar dreigde dat het gezin naar China zou worden gedeporteerd.

Door een wonder kwam Joseph in contact met de christelijke hulpverleningsorganisatie China Aid. Er werd een plan bedacht om het gezin het land uit te krijgen. Als toeristen vlogen ze eerst naar Turkije. Ondertussen werd een aanvraag ingediend om toegang te krijgen tot Amerika. Enkele weken geleden was het zover. "Op Paasmorgen kwam ik aan in Amerika. Ik dank onze God en de Amerikaanse regering dat wij hier mochten komen", zei hij bij hun aankomst in Amerika.

De informatie van Joseph is van essentieel belang voor Amerika en voor het Westen om de aanhoudende genocide, etnische zuivering en religieuze vervolging in China aan de orde te blijven stellen. Dit verschrikkelijke kwaad moet zo snel mogelijk stoppen. Laten we dit ook in gebed bij de Heere brengen.

Bovenstaand verhaal verscheen eerder via China Aid in de nieuwsbrief van Dirk van Genderen.