'In de eerste plaats is er inderdaad de principiële vraag: wat vindt God ervan?', maakt Herman van Wijngaarden duidelijk. 'Nou zijn wij God niet, dus we moeten altijd voorzichtig zijn met al te stellige uitspraken over wat Hij zou vinden. Maar heel eenvoudig mogen we in dit geval toch constateren dat Hij jou als meisje geschapen heeft. Dat jij je daar op dit moment niet prettig bij voelt, wil ik serieus nemen, maar we moeten óók serieus nemen dat God jou het lichaam van een meisje heeft gegeven.

Áls je al zou kunnen denken aan transitie, moet er sprake zijn van wat wel genderdysforie wordt genoemd. Dat is een ernstige stoornis waarbij iemand zich man voelt in het lichaam van een vrouw, of andersom. Ik denk niet dat jij daaraan lijdt, al was het maar omdat je zegt: ik ben geen jongen, maar ook geen meisje. Het is dus niet zo dat jij je jongen voelt in het lichaam van een meisje. Daarbij geldt dat deze stoornis zéér zeldzaam is, hij komt voor bij 0,05% van de bevolking (of nog minder).

Ik vermoed daarom dat jouw worsteling met je identiteit ergens anders vandaan komt. Een oorzaak zou kunnen zijn wat vaker bij meisjes gebeurt: je lichamelijke ontwikkeling loopt als het ware vóór op je psychische ontwikkeling. (...) Een andere oorzaak zou kunnen zijn dat je gewoon een jongensachtig meisje bent. Je voelt je niet thuis bij dingen die de meeste meisjes doen, maar bent liever met jongensachtige dingen bezig. Daar is helemaal niks mis mee, maar... daarmee ben je nog wel een meisje.'

Van Wijngaarden adviseert: 'Als ik jou was, zou ik met iemand praten over je worsteling. Het is er belangrijk genoeg voor. Misschien een vertrouwenspersoon op school, of een wijze, lieve vrouw uit de kerk. Of anders een psycholoog. Praat er ook over met God.'