“Wat doen jullie het fantastisch zeg”, zijn de eerste woorden van Van Barneveld als ze haar bijdrage begint. Haar complimenten zijn gericht aan de Youth Opwekking Band die de samengekomen menigte in de hoofdtent van muzikale begeleiding voorziet. “Ik vind het heerlijk om hier te zijn vanavond. Boven de preek heb ik als thema opgeschreven: ‘Waar ben jij'. Vanavond willen we zeker niet aan de oppervlakte blijven staan. Ben je er klaar voor om zaken te doen met de hemel?”

“Ik wil met jullie een prachtig verhaal induiken. Het is een van mijn favoriete verhalen. Jezus ontmoet twee mooie mensen. Als je een Bijbel bij je hebt, lees dan met mij mee. Het staat in Lukas 7 vers 36 tot en met 50. Het verhaal begint bij Simon, hij nodigt Jezus uit voor een maaltijd bij hem thuis. Simon, een farizeeër, is onderdeel van de meest religieuze stroming van het jodendom. Dan ben je ervan overtuigd dat je een heilig en godvrezend leven moet leiden. In zijn denkwijze zijn dingen goed of kwaad en zwart of wit. Je denkt ook dat als iedereen net zo goed en heilig leeft volgens de wet als jijzelf, dat dan de beloofde Messias eindelijk zal komen.”

Hoge pief
“In die tijd reisde Jezus rond in de steden en dorpen. Er werden mensen genezen en demonen werden uitgedreven. Jezus gaat in op de uitnodiging van Simon. Die uitnodiging is eigenlijk niet zo gek, het is namelijk best wel interessant om als hoge pief zo'n rondreizende rabbi in je midden te hebben. Terwijl ze aanliggen en genieten van pittige theologische discussies en een glas rode wijn wordt het plots ijzingwekkend stil. Alle hoofden draaien dezelfde kant op.”

Daarmee doelt Van Barneveld op het moment dat de maaltijd plots wordt verstoord. Er verschijnt een vrouw in hun midden, een vrouw die in de stad bekend staat om haar zonden. Ze heeft een albasten fles olie bij zich. “Wat doet zij hier? Ondertussen is het aanvankelijke feestgedruis ingeruild voor een gespannen sfeer. Ken je dat? Die ogen kijken haar nog steeds verwijtend aan in de hoop dat ze vertrekt. Maar de vrouw blijft. Ze komt hier maar voor een persoon: Jezus.”

“Simon zegt nog niks, maar zijn gezicht spreekt boekdelen. ‘Die hoer, die zondares, verpest mijn feestje.’ Dat was haar naam, die kreeg je niet zomaar. Of je had overspel gepleegd of je leefde een leven van hoererij: vuil, smerig, onrein en zondig. Maar hoe dan ook, het lijkt wel alsof die woorden haar niet kunnen schaden. In een waas van tranen snelt ze naar de voeten van Jezus. Dikke tranen druppelen een voor een op die stoffige voeten van Jezus neer. Ze maakt haar haar los wat je eigenlijk alleen maar doet als je met je man naar bed gaat. Terwijl haar tranen blijven stromen, masseert ze Zijn voeten met de olie die ze bij zich heeft.”

Sensueel
“Dit is 18+, zou je denken. Dit is toch veel te sensueel wat hier gebeurt? 'Doe even normaal', denk je misschien. Wat zich hier afspeelt is eigenlijk een slaapkamerscène en dat terwijl het hele dorp toekijkt. Maar wat doet Jezus? Hij trekt Zijn voeten niet terug en Hij zegt ook niks. Op dat moment explodeert Simon zowat. In vers 39 horen we het hem min of meer zeggen: ‘Als Jezus überhaupt een profeet is, dan zou Hij wel weten wie en wat Hem hier aanraakt.' Komt daar dan niet de echte reden tevoorschijn van zijn uitnodiging? Wil je Jezus checken? Moet Hij zich soms eerst bewijzen voordat jij je aan Hem overgeeft? Zou dat ook de reden zijn waarom hij de voeten van Jezus niet gewassen heeft?”

“Het mag dan wel een warme uitnodiging van Simon zijn, maar het is een kille verwelkoming. Wat hier gebeurt is dat twee totaal verschillende mensen Jezus ontmoeten. Wat ziet deze vrouw dat zij zich zo buitensporig laat gaan en zich overgeeft aan de voeten van Jezus? En Simon dan? Hij kan zo goed wijzen naar de openbare zonde van deze vrouw, maar wat hij verbergt hij zelf niet onder zijn goede gedrag? Dat is wat mij raakte tijdens de voorbereiding."

“Zijn hele leven staat in het teken van de komst van de Messias. Hij heeft hier de primeur: Hij zit vooraan, de God van hemel en aarde ligt bij hem aan tafel. Beter kun je het niet krijgen. Hij deelt kip met zijn Schepper en drinkt wijn met zijn God. Maar toch ziet hij Hem niet, hij is zo gericht op het kader waaraan zijn Jezus moet voldoen. Hij mist de ontmoeting volledig.”

Spiegel
Dan houdt Van Barneveld de aanwezigen in de zaal maar ook de kijkers thuis een spiegel voor. “Ik denk dat wij net als Simon Jezus graag uitnodigen in ons leven. Maar uitnodigen is heel gemakkelijk. Ik nodig ook zo vaak iemand uit. Maar iemand daadwerkelijk verwelkomen is van een heel ander level. Een verwelkoming kan niet ontstaan zonder dat je daarbij iets van jezelf geeft. Heel vaak nodigen wij Jezus uit, ook met onze lofzangen, maar hoe warm is onze verwelkoming eigenlijk? Als we het diepste van onszelf niet met Hem delen, is er geen verwelkoming. Wachten we soms nog ergens op? Een bepaald gevoel of een nieuw aanraking zodat we zeker weten dat God daadwerkelijk van ons houdt.”

“Moet Jezus zich dan eerst bewijzen voordat wij onszelf aan hem overgeven?”, luidt wederom haar vraag. “Ik weet ook wel dat overgave niet zo'n populair woord is. Je moet iets loslaten wat je liever in handen houdt. Toch ben je wel naar deze conferentie gekomen, waar het thema ‘Diep geraakt’ centraal staat. Simon vindt het hier moeilijk om zichzelf aan Jezus over te geven. Hij verstopt zichzelf achter een deken van goed gedrag en schone schijn. Het ziet er aan de buitenkant prachtig uit maar een ontmoeting is er niet.”

“Ook de mensen zeggen dat zijn leven door een ringetje te halen is, maar niemand hoeft te weten wat er echt in zijn ziel afspeelt. En zelfs God niet. Geef Simon eens ongelijk, hij probeert het leven door te komen op een veilige manier. Door een heilig en christelijk leven te leiden, de zekerheid te hebben dat het met mij wel goed zit. En als je zo leeft is het makkelijk om anderen op hun zonden of fouten te wijzen. Dat willen wij bij elkaar nog wel eens doen. Via social media schieten we elkaar soms neer met bijbelteksten.”

Kaders
“Hoe komt het toch dat we met elkaar de neiging hebben een kader te bepalen waarin mensen passen of juist niet passen? Religie heeft niks met kerkstromingen te maken, maar met de kaders die we stellen. Het stellen van kaders geeft ons een bepaald gevoel van veiligheid. Als ik de waarheid in pacht heb, dan weet ik dat het tussen God en mij wel goed zit. En als ik daarvan overtuigd ben, kan ik makkelijk wijzen naar de zonden van een ander die openbaar komen. Ik hoef er niet mee geconfronteerd te worden. Zolang ik die schijn kan ophouden, blijft God aan het oppervlak en heb ik zelf de controle”, zegt Van Barneveld.

“Deze neiging hebben we allemaal, ook ik. Wat moeilijk is en pijn doet, stoppen we weg. Is dat eigenlijk niet een soort onzichtbare afgoderij?”, is de vraag die Van Barneveld stelt. “Ik geef mijn hart en tijd aan alles en iedereen maar het diepste van mezelf stop ik weg. Dan beperken we God tot onszelf, alsof Hij onze verbrokenheid en zonde niet zou aankunnen.”

Vier jaar geleden werd Van Barneveld ernstig ziek. Acuut leverfalen zorgde ervoor dat de spreker op de IC (Intensive Care) terechtkwam, waarbij de kans op overlijden aanwezig was. “Ik moest alles uit handen geven. Nu vier jaar later gaat het goed. Het gaat ons zelfs voor de wind. Maar toch heeft God mij de afgelopen maanden met deze vraag gearresteerd: ‘Wil jij je opnieuw aan mij overgeven?’ Ik heb mij overgegeven en God gaf de zegen."

Het meest kostbare
“In het boek Joël zegt God: ‘Ik hoef je voorbeeldige gedrag niet. Ik wil jou, ik wil jouw hart en ziel. Het kostbaarste dat je hebt, dat wil ik hebben. Vaak denken wij dat de afstand tussen God en mens door de zonde veroorzaakt is. Maar God is juist daarom dichtbij gekomen. De afstand die er bestaat, komt door het feit dat we zelf de controle willen behouden.”

“Er is een roep die vanaf het begin tot vandaag klinkt, de roep van de Vader. Hij zegt: ‘Mens, waar ben je toch?’ En tijdens deze ontmoeting stelt Jezus precies dezelfde vraag aan Simon. Hij richt zich tot hem en niet tot de vrouw. Hij biedt hem de ruimte om in zijn eigen hart te kijken en om diep geraakt te worden. Hij vertelt Simon het verhaal van de twee schuldeisers, waarvan de een veel meer schuld had dan de ander. Jezus vroeg aan Simon welke van de twee de schuldeiser het meest lief zou hebben. ‘Degene aan wie hij het meest heeft kwijtgescholden’, is het antwoord van Simon.

“En dan doet Jezus er een stapje bij”, zegt Van Barneveld. 'Jij hebt de primeur, ik lag met jou aan tafel, maar je hebt mij niet verwelkomd. Je hebt mij niet gezalfd en mijn voeten niet gewassen. Maar deze vrouw heeft mijn voeten onophoudelijk gezalfd met haar olie en mij gekust.' Hier laat Jezus zichzelf als God aan Simon zien.”

Een God in de gebrokenheid
“We komen bij het allermooiste. Dit poedelnaakte, buitensporige, blote en schaamteloze gedrag van deze vrouw, dat wij zouden afkeuren, ziet Jezus als geloof. Ons geloof is niet dat we zeggen dat we opgeschreven staan in de hemel of dat je weet dat Jezus voor onze zonden gestorven is, maar dat we ons overgeven. Jezus zegt: ‘Ik wil er zijn in jouw boosheid, Ik wil horen wat je vraagt en waar je over struikelt. Jouw boosheid kan ik aan en ik deins niet terug voor jouw smerigheid. Ik ben een God die ook in de gebrokenheid te vinden is.”

“Deze vrouw laat zien dat je met je hele lichaam en ziel je mag overgeven aan God. Ik wil je vanavond vragen: Wat is jouw reactie? Wat is jouw overgave? Wat zijn jouw liefdesuitingen?”, is haar afsluitende boodschap.