Ik zoek altijd zorgvuldig naar een tekst die verwoord waar ik wel in geloof, en waar ik volledig achter kan staan als ik hem uitspreek of naar iemand toe stuur. Vorig jaar stuurde ik bijvoorbeeld de tekst van een liedje van Elise Mannah, ‘Moed’ aan iedereen. Zo mooi! Het begint met de woorden 'Ik wens je moed, Moed om te schreeuwen. Moed om te praten. Moed om de stilte in jou toe te laten.' Het gaat het hele liedje zo door. Beluister het maar eens.

Moed inzingen. Moed om met alles erop en eraan te durven leven. Naar mijn mening heb je daar veel meer aan dan grote, loze woorden dat het in het nieuwe jaar allemaal fantastisch en veel beter wordt. Daar geloof ik echt niet in. Niet hier, niet nu, niet in deze gebroken wereld. Het spijt me, maar dat lijkt me echt een illusie! Ook als je een kind van God bent. Gebrokenheid, verdriet, worstelingen, eenzaamheid, ziekte, zonde (ja, ook nog steeds in je eigen hart en ook in het groot), kleine persoonlijke rampen of grote wereldwijd, ruzie, onrecht. Helaas we gaan het allemaal weer tegen komen. Ook in 2022. Met of zonder corona, dat maakt geen bal uit.

Ben ik pessimistisch?
Zelf denk ik van niet. Ik sta best positief in het leven.
Maar bij mijn mond trekken vanzelf de mondhoeken naar beneden, als ik een kaart krijg met deze optimistische teksten van mensen die met ernstige ziekte in het gezin kampen, of waarvan geliefden sterk aftakelen, er relatieproblemen zijn of zorgen in de opvoeding van een moeilijk kind. Want wie heeft er niet mee te maken?

Dus kom!
Geef mij maar weer een flink portie moed! Aan het begin van dit nieuwe jaar.
Dan zal ik staande kunnen blijven, lachen en huilen, danken en klagen, knuffelen en afstand houden van wie er om wat voor reden ook te dichtbij willen komen, en leven met alles erop en eraan.
Daar heb ik zin in!

Moedig gaan we voorwaarts. Vol van hoop en vol van liefde. Op weg naar een betere tijd. Die geen jaartal zal kennen, niet van deze tijd en onze jaartelling.

Die nieuwjaarswens wens ik van harte toe aan iedereen voor het nieuwe jaar!