Waarom is er voedselondersteuning voor christenen in Zuid-Azië nodig?
"Christenen in Zuid-Azië zijn in veel landen tweederangsburger. Zij hebben vaak mindere banen, met lagere inkomens en behoren bijvoorbeeld in Pakistan tot allerarmsten", legt Meijer uit. "Veel van deze landen zijn in lockdown. Door de lockdown zitten veel christenen nu zonder inkomen, wat betekent dat zij ook geen geld hebben om eten te kopen. Veel christenen in de noodgebieden leefden voor de coronacrisis al op of onder de armoedegrens." Wanneer je op de armoedegrens leeft, heb je net genoeg geld om te voorzien in je basisbehoeften. Veel christenen in met name Pakistan en India komen structureel geld tekort om van te leven.

Meijer: "Christenen hebben dus veelal al een mindere basis. Dit was al zo voor de coronacrisis." Wanneer je tweederangsburger bent in Pakistan, India of Bangladesh, betekent dit dat je later dan anderen recht hebt op veel voorzieningen. Volgens hem ziet de toekomst voor christenen in de noodgebieden er niet rooskleurig uit. "Christenen worden vaak als eersten ontslagen in deze coronacrisis en zullen als laatsten weer worden aangenomen. Zij verkeren in grote financiële nood."

Zeker in afgelegen gebieden wordt door de overheid laat en vaak te weinig hulp geboden. “In sommige gebieden moeten christenen achteraan in de rij gaan staan. Vaak wordt de hulp verleend door lokale organisaties of overheden. In Pakistan en Bangladesh zijn deze vaak islamitisch, in India hindoeïstisch. Veel christenen worden gediscrimineerd. Zij zijn letterlijk als laatsten aan de beurt of krijgen helemaal geen steun. Dit geldt voor voedselhulp, maar ook voor eventuele medische hulp.  HVC biedt hulp aan de christenen die worden uitgesloten door lokale overheden."

Hoe kunnen wij vanuit Nederland de christenen in deze gebieden steunen?
"Samen met lokale (christelijke) organisaties werken wij (HVC) samen om vervolgde en achtergestelde christenen te helpen in deze coronacrisis. We vragen hen voedselpakketten samen te stellen en die uit te delen aan gezinnen in acute nood. Wanneer mensen deze hulp ontvangen, zijn zij erg dankbaar. "Een evangelist uit een arm deel van India maakte zich grote zorgen over zijn gezin. Hij had geen eten meer om zijn drie kinderen van 10, 7 en 3 mee te voeden. Toen hij zijn voedselpakket ontving, was hij heel dankbaar en moest hij huilen. ‘Dit is gebedsverhoring’, zei hij. "Onze partnerorganisaties doen inkopen op de lokale markt en stellen pakketten samen met eten voor ongeveer vier weken.” Veel gezinnen kunnen met een pakket vier, misschien vijf weken vooruit. Het is nu ruim een maand geleden dat HVC de eerste tweeduizend pakketten uitdeelde. "Deze mensen hebben opnieuw hulp nodig. Zonder hulp komen  onze broeders en zusters elke dag eten tekort."

Meeleven
Christenen in de Aziatische noodgebieden weten ook van de situatie in Europa en Nederland. Er zijn hier in verhouding meer besmettingen, afgezet tegen de omvang van de bevolking. "Zij leven met ons mee", vertelt de projectleider. "Ze bidden voor Europa en voor Nederland. Als christenen wereldwijd kunnen wij elkaar geestelijk en praktisch steunen. In Pakistan en India voelen christenen zich erg gesteund. Een pakket betekent niet alleen eten, maar laat ook zien dat er aan hen gedacht wordt. Wij zenden hen hiermee de boodschap: 'Voor jouw omgeving doe je er misschien niet toe, maar voor ons wel.'"