Waarom staat Noord-Korea al zo lang op nummer 1 op de Ranglijst Vervolgde Christenen?
“Als we kijken naar een land als Noord-Korea doen we onderzoek op verschillende terreinen; hoe kun je christen zijn in het privéleven, binnen je familie, binnen de gemeenschap en in de publieke ruimte. Daarnaast worden de vragen of je vrijuit naar een kerk kan en of er geweldsincidenten plaatsvinden in een land gesteld. Op die zes factoren scoort Noord-Korea enorm hoog.”

“Het is heel daar gevaarlijk om christen te zijn. Je mag niet bidden of uit de Bijbel lezen en naar christelijke radio luisteren, als die mogelijkheid er al is. Je mag je geloof niet delen. Binnen familie is dit ook niet mogelijk; zelfs binnen huwelijken weten de partners vaak niet van elkaar dat ze gelovig zijn. Wanneer dit bekend wordt, loop je het risico dat je wordt uitgeleverd aan de politie en kun je in een werkkamp terecht komen. Dit is iets wat echt speelt in de maatschappij. Het is een bekend gegeven dat één op de drie mensen in Noord-Korea een informant is van de overheid; een spion. Daarnaast zijn er buurtcomités die mensen in de gaten houden. Als mensen hun geloof uiten, worden ze zo snel mogelijk uit de gemeenschap verwijderd.”

“Eén op de zes christenen in Noord-Korea zit in een werkkamp. Daar zit je normaliter tot aan je dood. Je moet er minimaal twaalf uur per dag keihard werken en heropvoedingscursussen zijn daar niet vreemd. Veel mensen raken ondervoed; al met al is dat gewoon een vreselijke plek om te zijn. Al die dingen bij elkaar zorgen ervoor dat Noord-Korea al bijna twintig jaar op 1 staat op onze ranglijst.”

Hoe kan het Woord van God toch nog doorgang vinden in Noord-Korea?
“Corrie ten Boom zei het al: “Voor God is niets onmogelijk. Zeker niet als het gaat om Zijn koninkrijk. Christenen worden in moeilijke situaties vaak heel creatief en inventief.” Zo zijn er verhalen bekend rond een groep christenen die op een bijzondere manier een kerkdienst hield. Twee van hen gingen met elkaar een, op het oog, normaal gesprek aan in het park. In werkelijkheid hielden ze fluisterend een kerkdienst. Later vertrok de één en kwam de ander in zijn of haar plaats, zodat de ‘dienst’ voortgezet kon worden. Zo ging dat door; deze christenen konden onopvallend Gods Woord aan elkaar doorgeven.”

“Daarnaast maakt de levensstijl van christelijke ouders kinderen nieuwsgierig. Ik ken een verhaal over een vader die vijf jaar lang heeft gebeden voor zijn kinderen, voordat hij hun het Evangelie vertelde; je ziet hier de handicaps die er zijn bij het vertellen van Gods Woord. Het is niet een kwestie van het openen van de kinderbijbel ’s avonds. Hoewel het niet gemakkelijk gaat, wordt het geloof doorgegeven aan de volgende generatie.”

Hoeveel christenen zijn er in Noord-Korea?
Er zijn zo’n 300.000 christenen in Noord-Korea. Daarvan zitten er ruim 50.000 vast in een werkkamp. Dat is nergens ter wereld zo; zo’n grote groep christenen in gevangenschap. Het is moeilijk om in te schatten of dit aantal groeit, maar het is sowieso een groot wonder dat er 300.000 christenen zijn in het land waar de kerk het zwaarst vervolgd wordt. Een Noord-Koreaanse pastor zei: “We zijn in staat te geloven, ondanks dat er veel moeilijkheden zijn. Het is ons verlangen dat we blijven geloven en het Evangelie blijven verspreiden. We vergeten uw liefde en zorg voor ons niet. Het gaat goed met ons dankzij uw gebeden.” Dat laat meteen zien hoe belangrijk het is dat we binnen de kerk, binnen het lichaam van Christus, met elkaar verbonden zijn; we kunnen elkaar tot hand en voet zijn en voor elkaar zorgen.”

Waar helpt Open Doors in Noord-Korea?
“Het land is afgesloten van de buitenwereld, dus we helpen met name mensen in de grensstreek die naar China vluchten met alle risico’s van dien. Wij accepteren niet dat deuren gesloten blijven voor een land. Wij geloven dat God openingen geeft, als het niet linksom is dan wel rechtsom, om onze broeders en zuster te bereiken, te bemoedigen en te helpen.”

Hoe heb jij het land Noord-Korea ervaren toen je er zelf was?
“Als je daar rondreist, weet je gewoon dat de gidsen iets laten zien wat niet het werkelijke verhaal is. Je ziet niets van christenvervolging. Je ziet de monumenten, het landschap en beelden van Kim Il-sung. Toeristen komen niet direct met de vervolgingen in aanraking."

"We zijn toentertijd in een showkerk geweest. Echte kerken zijn er niet in Noord-Korea. Het zijn slechts vier kerken die in handen zijn van de overheid en die de buitenwereld moeten doen geloven dat er godsdienstvrijheid is. Het lijkt alsof daar een levend christendom is, maar aan het einde van de preek krijgt het Bijbelverhaal altijd een wending; er wordt opgeroepen om trouw te zijn aan het regime. Kerk zijn doe je in het bos of op een afgelegen plek in de bergen. Het is altijd een kwestie van vertrouwen. Hoe moeilijk dat ook soms is.”

Foto: Open Doors

Klik hier als u meer wilt weten over Noord-Korea en het werk dat Open Doors daar doet.