De God van mijn kindertijd was de 'boze God', die alles haat wat niet volmaakt goed is. Die niet kan wachten tot Hij je eindelijk voor eeuwig kan veroordelen. Met als effect hele sombere negatieve levens vol met verdriet, angst en heel veel duistere geheimen.

Ik aanbad ook een tijd de 'God die dood is', de God die helemaal niet bestaat. En het dogma van overleving en evolutie van de sterkste wat je dan moet geloven. Een religie van egoïsme, met dodelijke regels onder de noemer van vrijheid. Met als resultaat identiteitsloze ik-gerichte mensen.

Toen zag ik om me heen aanbidders van de 'weegschaal God'. De God die je wel wilt redden, maar daarna opeens goed gedrag terugeist. Elke fout in een weegschaal legt en vraagt om compensatie. Met als resultaat een soort maffiadenken, een voor-wat-hoort-wat gemeenschap.

Dan was er de 'God die volledig op zichzelf gericht' is. Alles draait om God zelf en God doet alleen maar dingen om uiteindelijk zichzelf te behagen. Het aanbidden van deze God, creëert mensen met een zin- en doelloos leven. Mensen die uiteindelijk ook echt zichzelf verliezen in dezelfde ik-gerichtheid als hun god. Vakanties, bezit en goed voor jezelf zorgen.

Ik aanbad een tijdje de 'nonchalante en afstandelijke God'. Hij ziet het allemaal een beetje gebeuren, heeft de moed eigenlijk al opgeven, zo lijkt het. En dat resulteerde in lauwe mensen die niet meer gaan staan voor onrecht en liefde in de wereld.

De 'theologische God', ik was dol op Hem. Bij deze God moest alles kloppen. Net als wiskunde. Wonderen bestaan niet en verwondering dus eigenlijk ook niet. Zeer berekende mensen, dat was het gevolg. Niets passie en bewogenheid maar weloverwogen, gecalculeerde keuzes. Gemotiveerd door rationele afwegingen zonder ruimte voor de in onze ogen zo irrationele liefde en gerechtigheid.

Ik ontmoette de 'dwingende dominante God'. Die mensen motiveert of manipuleert, zolang ze maar doen wat Hij wilt. Deze God vertoonde overigens heel veel overeenkomsten met de voorganger van mijn toenmalige gemeente. En die werd naar hartenlust aanbeden door een volgzame, onvolwassen, onverantwoordelijke en betoverde kudde.

Ik heb vele goden aanbeden en zal er in de komende tijd nog meer over schrijven. Voor nu wil ik afsluiten met de 'stiefvader God'. De God die zijn kinderen maar heeft aangenomen, omdat ze anders zo zielig zijn. Het resultaat van de aanbidding van deze God is weeskinderen. Bang om te falen, altijd in competitie om het beter te doen als een ander. Liefde winnen, tegen de hoge prijs van je eigen wezen, van jezelf te zijn.

Tot ik hem echt zelf ging zoeken. Al die tijd al, maar steeds een beetje meer. Goed luisteren naar anderen, maar vooral ook door veel met Hem te praten en te lezen wat Hij had gezegd en deed toen Hij op aarde was. Hij bleek een goede Vader te zijn. Hij bleek de meest bewogen, liefdevolle, rechtvaardige en interessante persoonlijkheid te zijn die ik ooit had ontmoet. Hij bleek liefde zelf te zijn, onvoorwaardelijke lief te hebben, genade op genade te geven. Er bleek geen enkel onrecht in hem te zijn, Hij bleek vrolijk en positief te zijn. Hij bleek een God te zijn die kracht en bevrijding brengt. Een God die geeft wat je nodig hebt. Een God die helemaal niet meer aan je zonde denkt. Een God die je opraapt als ie valt. Terugkomt voor die ene als de rest van de kudde wegloopt. En nog veel en veel meer goede dingen bleek Hij zonder enige beperking, zonder enige voorwaarde te willen geven.

Je wordt wat je aanbidt. Jouw beeld van God waaraan je je spiegelt bepaalt wie jij bent en hoe je, je gedraagt. Daarom is het zo belangrijk dat we met alle heiligen de breedte en lengte en hoogte van Gods liefde ontdekken.

Ik wil je hierbij van harte uitnodigen om voor een interkelijke studiedag op zaterdag 21 april. Waar we samen mogen ontdekken hoe goed God eigenlijk is en hoe dat ons leven kan veranderen.

Heb je een vraag of opmerking voor Albert? Bezoek hier zijn Facebookpagina.