Ongekend fel is broer Youssef als Akim ingaat op de uitnodiging van een vriend om de doopdienst van zijn dochter bij te wonen. ‘Een moslim heeft niks in een kerk te zoeken!’ schreeuwt hij. Akim ziet er echter geen kwaad in. ‘Je bent toch geen echte vriend als je zo’n uitnodiging afslaat? Ik twijfel niet aan mijn godsdienst.’

Het bezoek aan de kerk brengt hem echter wel in twijfel. Stiekem leest en herleest hij de liederen en teksten uit het liturgieboekje. Hoe kan het dat christenen hun naaste liefhebben, ongeacht diens gedrag, achtergrond of religieuze overtuiging? Hoe kan het dat de pastoor naast de familie van een moordenaar wil blijven wonen om die familie te steunen? Waarom heeft zakat - verplicht geven van aalmoezen - alleen waarde als het aan moslimbroeders wordt gedaan? Met zijn vragen komt Akim bij de pastoor terecht. 

Het volgen van de religieuze verplichtingen valt Akim steeds zwaarder. Het wordt ook steeds lastiger om zijn verandering thuis te verbergen. Als hem op de man af wordt gevraagd te belijden dat Allah zijn God is, kan hij alleen uit brengen dat Jezus Christus, de Zoon van God de enige God is die hem raakt. Oom Rachid verklaart hem tot een afvallige, maar niet alle moslimbroeders nemen daar geen genoegen mee. Zij zinnen op wraak.

De Apostel laat op confronterende wijze zien wat het voor een moslim betekent om zich tot het christendom te bekeren. De film vertolkt welke impact het getuigenis van een christen kan hebben, zelfs als dat met weinig woorden is. Akims vriend Fabien komt over als een wat onzekere, zenuwachtige jongen die zich niet snel in het hart laat kijken en vragen doorschuift naar de pastoor. Toch is zijn moed om Akim uit te nodigen voor een kerkdienst uiteindelijk levensveranderend. Een film die je laat nadenken over wat het betekent om Jezus te volgen – niet alleen voor moslims maar ook voor christenen in een multireligieuze samenleving.