Aan het voeteneind van het ziekenhuisbed staat Erik met zijn voorganger en een oudste uit de gemeente. Zijn vrouw Annemieke ligt in een kunstmatig coma. Haar toestand verslechtert. Samen hebben ze twee jonge dochters. Toch bidt hij iets wat hij vanuit zichzelf nooit had kunnen zeggen. “Ik heb haar van U gehad, maar misschien is ze nu te zwak om hier nog te blijven”, bidt hij. “Maar ik weet: de beste plek waar ze kan zijn, is bij U. En of dat bij U hier op aarde is of bij U in de hemel, dat laat ik aan U.”