Kokend water
"In ons dorp hebben we geen moderne keukens", vertelt moeder Sentina. "We koken op de grond, op houtvuur." Daniël kon toen, in 2005, nog maar net lopen. Op een onbewaakt ogenblik ging het verschrikkelijk mis. Hij wankelde, viel en stootte de pan met kokend water om. Alles stroomde over hem heen. "De hele rechterkant van zijn lichaam was verbrand. Zijn huid was weg."

Tussen leven en dood
Het ziekenhuis van Yambio lag niet ver van hun huis. Toch kwam de hulp daar traag op gang. Toen Daniël werd opgenomen, bleek dat het ziekenhuis vanwege de burgeroorlog door vrijwel de hele voorraad medicijnen en hulpmiddelen heen was. Er was zelfs geen paracetamol meer. Sentina werd wanhopig. "We hebben vijf dagen in het ziekenhuis doorgebracht. Maar Daniël at niet, dronk geen borstvoeding meer en sliep ook niet. Hij zweefde tussen leven en dood."

Ver van huis
Op datzelfde moment was Daniëls vader, dominee Samuel, zo’n 6.400 kilometer verderop in Engeland voor een uitwisselingsprogramma. Daar sprak hij over de jeugd in Zuid-Soedan, die opgroeide in een land dat verscheurd was door oorlog. Pas dagen later hoorde hij wat er met zijn zoon gebeurd was. Per e-mail. "Goede communicatie was er toen, in 2005, nauwelijks. Ik hoorde het pas na vier dagen", vertelt Samuel. "In de korte mail stond dat ze niet wisten of Daniël het zou overleven, omdat hij al dagen niet meer had gedronken." Het nieuws sloeg in als een bom. "Het enige wat ik kon doen, was bidden. Ik bad om een wonder, of God Daniël wilde genezen." Het bericht verscheurde hem vanbinnen. Toch stond er de volgende dag gewoon weer een bijeenkomst gepland, waar Samuel zou spreken. "Ik ben toch maar gegaan."

Een keerpunt
Zonder dat Samuel het wist, zat dominee Peter Marshall in de zaal, een donateur van MAF uit Engeland. In de pauze liep Peter naar Samuel toe en vroeg hoe het met zijn gezin ging. Dat ene moment zette alles in beweging. "Toen hij over mijn familie begon, raakte me dat enorm", zegt Samuel. "Ik wist niet eens waar ik moest beginnen met vertellen. Ik liet hem de e-mail zien. Toen heeft Peter meteen contact opgenomen met MAF." Vanaf dat moment kwam er een keten van hulp op gang, vanuit Engeland helemaal tot Zuid-Soedan. Niet veel later pikte piloot Simon de zwaargewonde Daniël en zijn moeder op in Yambio. Hij vloog hen in drie uur naar Kampala, de hoofdstad van Oeganda, een reis die over de weg vijf dagen had gekost. Eindelijk kreeg Daniël de behandeling die hij zo hard nodig had. God gaf genade. Daniël overleefde!

Gods leiding
Nu, twintig jaar later, is Peter 91 jaar. Terugkijkend op de situatie gelooft hij dat de ambulancevlucht door God geleid werd. "We geven Hem alle eer. Het is echt een wonder! Ik voel me bevoorrecht dat ik hier een kleine rol in mocht spelen." Alles was voorbereid, maar piloot Simon weet nog goed hoe kritiek de situatie was. "Met ambulancevluchten kan het twee kanten op gaan, zeker op de plekken waar wij vliegen", vertelt hij. "Hier is vaak weinig tot geen gezondheidszorg. In het Westen bel je eenvoudig een ambulance. Maar dat een peuter zulke ernstige brandwonden overleeft, dat is echt uitzonderlijk. Juist zo’n verhaal laat zien waarom het werk van MAF zo waardevol is."

Grote droom
Daniëls moeder Sentina is het daar volledig mee eens: "Ik dank de Heere dat MAF naar Yambio kon vliegen. Als MAF niet had gevlogen, was Daniël er niet meer geweest. Dankzij MAF heb ik mijn zoon nog!" Daniël is nu volwassen en zet zich nu volop in om anderen te helpen. “Het is mijn droom om op te komen voor mensen die zichzelf niet kunnen verdedigen. Ik geloof dat Dezelfde God die mij twintig jaar geleden heeft geholpen, mij ook zal helpen om Yambio en mijn land tot een mooiere plek te maken."

Bekijk hier hoe jij impact kan maken in Gods Koninkrijk.