David groeide op in Moordrecht, een Molukse jongen met een moeilijke jeugd. “Ik zat bij een motorclub. Als een van de weinige leden met een kleurtje werd ik eruit gepikt”, vertelt hij over zijn de discriminerende opmerkingen die hij van een van de leden kreeg. "Mijn reactie: Ik sloeg hem total loss”, herinnert hij zich. Deze gebeurtenissen leidden ertoe dat hij zijn eigen motorclub oprichtte: Satudarah.

“In die tijd waren het alleen maar blanken in de motorwereld. Ik wilde er een kleurtje aan geven. 'Satu' betekent één, 'darah' betekent bloed. Het betekent ‘één bloed’. Iedereen mag in de club”, legt David uit. Satudarah werd een fenomeen. De club groeide explosief, met uiteindelijk meer dan 1400 leden. Maar die snelle groei had een keerzijde. “Op 1400 leden kun je nooit het overzicht houden. We begonnen met negen man, dat groeide uit naar veertig en toen werd het een explosie. Satudarah werd bekend als een beruchte motorclub waar drugs en zelfs vrouwen werden verhandeld.”

Motorongeluk
David ontkent echter dat de beschuldigingen gerechtvaardigd waren. “Justitie heeft het nooit bewezen. Er is nooit duidelijk bewijs geweest voor vuurwapengebruik of vrouwenhandel. Zelfs met betrekking tot drugs hebben ze niks kunnen vinden. Als er criminelen in de club zitten, mogen ze opgepakt worden, maar nu werden 1400 leden zonder pardon veroordeeld”, zegt hij fel. David heeft zelf meerdere keren voor de rechter gestaan vanwege zijn betrokkenheid bij de organisatie. “Ik stond tien keer in de rechtbank vanwege de organisatie Satudarah. Maar ik ben nooit veroordeeld daarvoor.”

Een cruciale gebeurtenis in David’s leven was het moment waarop een goede vriend van hem een dwarslaesie opliep na een motorongeluk. “Op een gegeven moment dacht ik: ik kan alles, ik heb de power. Maar toen werd iemand van wie ik veel hield ziek. Dat gebeurde niet één keer, maar twee keer. Ik wilde alles wel doen, maar ik kon niks. Dat doet veel pijn.”

Terwijl hij zijn vriend probeerde te helpen, gebeurde er iets onverwachts. “Zijn vrouw vroeg me om een nieuwe rijstkoker te kopen. Toen ik de winkel uitliep, ontmoette ik een vrouw die me een boek wilde geven. ‘Mag ik u een boek aanbieden?’ vroeg ze. Ik zei: ‘Ja, is goed.’ Het was een mooi, nieuw boek. Toen ik het las, raakte het me diep. Het boek heette ‘Jezus aanraken’ van Tom van de Wal. Dat was het begin van mijn verandering.” De worsteling met het lijden van zijn vriend en de boodschap uit het boek brachten David tot een belangrijk inzicht. “Mijn vriend wilde euthanasie omdat hij niet meer wilde leven. Toen ik dat boek las, kreeg ik tranen in mijn ogen en dacht ik: is dit wat God van me verwacht? Is dit de oplossing?”

David groeide op in een Moluks-christelijke omgeving, maar het geloof was voor hem altijd oppervlakkig. “Wij gingen naar de kerk omdat mijn vader dat wilde. Ik werd aan mijn oren getrokken omdat ik niet naar de zondagsschool ging, maar met mijn zondagsgeld snoepjes kocht. In feite is mij nooit geleerd om God te kennen als een liefhebbende God, een God die alles kan.” Hij legt uit dat naast het christelijke geloof, er in de Molukse gemeenschap ook voorouderverering is. “In de Molukse kerk wordt de Ruma Tuha, het huis van onze voorouders, naast de kerk gezet. Daar worden onze voorouders vereerd. Dat is de gewoonte. Wij geloven in heilige plekken en zien voorouders in verschillende gedaantes, zoals krokodillen en mensen met hoorns. Maar dat is niet van God.”

Evangelist 

David beleefde een wonder met zijn vriend. “Ik las dat boek en mijn vriend genas. Ik zei tegen hem dat ik desnoods een tovenaar uit Afrika of Haïti zou halen om hem beter te maken, maar hij zei: ‘Nee, blijf bij God.’ Dat was een kantelpunt. Een week later kreeg ik dat boek. Dat was het antwoord voor hem en voor mij. Het was de ommekeer.” Sindsdien is David een evangelist geworden binnen de Molukse gemeenschap. “Ik probeer mijn best te doen. Het is een opdracht van iedere christen. Dat staat ook in de Bijbel: ‘Ga heen en vertel over Jezus.’”

Ware God van liefde
Zijn grootste droom is nu om het Evangelie te verkondigen in Indonesië. “Ik ben bezig met Tom van de Wal om het boek ‘Jezus aanraken’ te vertalen naar het Indonesisch. Mijn grootste doel is om te evangeliseren in Indonesië. We hebben plannen om een groot stadion te huren in Kota Ambon voor een evenement. Het kost veel geld, maar we geloven dat God ervoor zal zorgen dat het gebeurt.”

David blijft zich inzetten voor de Molukse gemeenschap en probeert ook in contact te blijven met zijn voormalige clubleden. “De motorclub is ontbonden op last van de regering, maar we houden wel contact met elkaar. Ik denk dat God iedereen een vijver geeft. Mijn vijver is de motorclub en alles wat met motors en de straat te maken heeft. Ik probeer in mijn vijver te vissen voor de Heer.”

Met een hoopvolle boodschap sluit David af: “Blijf vertrouwen in de Heer. Hij is niet alleen de Heer waar je van hoort in de kerk. Hij is de ware God van liefde, die alles kan genezen en voorzien. Hij is de God van Abraham en Jacob, maar ook de God van jou.”

Bekijk in onderstaande uitzending van Hour of Power het volledige interview met David Tupan terug. Het gesprek is vanaf minuut 09:58 terug te zien.