Toch is de dood inderdaad nog steeds een gevolg van de zondeval, ook voor gelovigen. Ziekte en pijn blijven in dit aardse leven de gelovige niet bespaard, en zo is het ook met de fysieke dood. En soms (niet altijd!) staat die zelfs bij christenen nog in verband met de zonde. Soms is de fysieke dood zelfs een tuchtmaatregel van God, zoals in het geval van Ananias en Saffira (Hand. 5) en in dat van de immorele persoon in Korinthe (1 Kor. 5:5), en van de ‘niet weinigen’ die gestorven waren als gevolg van de kwalijke omstandigheden in diezelfde gemeente (1 Kor. 11:30; zie ook weer 1 Joh. 5:16-17). Maar Jezus zegt ook dat de dood voor gelovigen niet langer een ‘doodgaan’ in de gebruikelijke zin is, maar slechts een doorgang naar het ware leven (Joh. 8:51; 11:25-26). Hier is de fysieke dood in dienst gesteld van het leven; het is het middel waardoor gelovigen van de ene staat van geestelijk leven overgaan (uiteindelijk in de opstanding) naar een nog hoger levensniveau.

Er is ook nog een heel andere situatie waarin de gelovige nog steeds geconfronteerd wordt met de dood, en wel door vervolging en verdrukking, die kan eindigen in de martelaarsdood: ‘… altijd het sterven [letterlijk: het gedood-worden] van Jezus in het lichaam omdragend, opdat ook het leven van Jezus in ons lichaam openbaar wordt. Want wij die leven, worden altijd aan de dood overgegeven om Jezus’ wil, opdat ook het leven van Jezus openbaar wordt in ons sterfelijk vlees. De dood werkt dus in ons, maar het leven in jullie’ (2 Kor. 4:10-12). Hier is de dood het gevolg, niet van iemands eigen zondigheid, maar van de zondigheid van de wereld als geheel.