Anne probeerde altijd dichtbij mensen te komen, vooral bij hen die door anderen verafschuwd of afgeschreven werden. Niet om hun gedrag of leerstellingen goed te praten. Nee, Anne verkondigde Jezus recht voor zijn raap. Toen in 2011 Osama bin Laden werd gedood door de Amerikanen, was Anne oprecht verdrietig. Hij was verdrietig omdat we deze man niet eerder hadden kunnen bereiken met het levensveranderende evangelie. Anne geloofde niet in ‘vijanddenken’, hij wilde daarentegen de liefde van Jezus laten zien. Met de Bijbel als standaard geschenk, omdat Anne heilig geloofde in de kracht van Gods woord.

Dat was geen simplistisch of naïef wensdenken, alsof één ontmoeting alles gelijk ten goede keerde. Nee, Anne bleef trouw bidden en contact zoeken, hij maakte vriendschap met ‘vijanden’. Hij keerde zich tegen polarisatie, tegen vijandsbeelden. Niet pro-Joden of pro-Palestijnen, maar pro-Jezus. Hij hanteerde de stellige overtuiging dat we allen leven uit Gods genade en dat Gods liefde meer kan doen dan wij durven hopen en dromen, durven bidden of beseffen. 

De cynicus zal opmerken: “Wat heeft het opgeleverd? Jaren geleden ging Anne dus bij Haniyeh langs, gaf hem een Bijbel en wat was het resultaat?” 

Nee, wij weten niet wat dat Woord van God in de handen van Haniyeh heeft uitgewerkt in zijn ziel en we zullen op basis van wat we over hem te horen hebben gekregen niet oordelen. We weten ons geroepen een andere houding aan te nemen, namelijk de houding die volgt uit het gebod van onze God: heb je vijanden lief en bid voor wie jou vervolgt (Matt. 5:44). 

We leven in een wereld waar vreselijke dingen gebeuren: wrede oorlogen, eindeloze vluchtelingenstromen en afschuwelijke vluchtelingenkampen. Er is gruwelijk kwaad dat mensen veroorzaken en er is fundamentele gebrokenheid waardoor mensen omkomen of verkommeren. Wij geloven dat ‘het probleem’ niet is opgelost als de ‘foute mensen’ verdwenen zijn, of uit de weg zijn geruimd. Het evangelie confronteert ons; in het licht van Gods heiligheid schieten alle mensen tekort. Wij, hoe goed we het ook bedoelen, hoe fraai we ogen en hoe nobel we ook klinken, wij redden het niet. Er zijn geen absoluut goeden en slechten, iedereen heeft Gods genade nodig. 

God heeft geduld met deze wereld, ook met hen die wij zo verafschuwen. En ik dan? Ik kan niet anders dan Hem blijven dienen en verkondigen. En dus gaan we door om Christus’ kerk te ondersteunen en te versterken waar we maar kunnen. We blijven bidden en hopen. Bij elke gelegenheid zoeken we Anne’s houding na te volgen, zoals hij in 2009 in Libanon deed ten overstaan van Ismael Haniyeh. Dat is de ‘liefelijke geur’ van onze Heer verspreiden (Efeziërs 5:2). 

Deze column is geschreven door Maarten Dees, directeur van Open Doors.