Als crimineel in de gevangenis
Ronald kent tot een paar jaar terug een moeilijk bestaan. Sterker nog, jarenlang is hij in de criminaliteit actief en zit hij opgesloten in de gevangenis. Terugkijkend op die tijd, is er een prachtige uitspraak die Ronald hanteert: ‘Vroeger had ik alles en was ik diep ongelukkig. Nu heb ik helemaal niks en ben ik schatrijk.' “Ik krijg nu ontzettend veel liefde”, vertelt hij. “Vroeger was ik altijd aan het jagen naar geld en alleen maar naar meer, meer en nog eens meer.  Nu ik mensen help, krijg ik zo ontzettend veel terug. Mijn hart maakt jubelsprongetjes. Ik word er heel gelukkig van.”

In de tijd dat Ronald in de criminaliteit actief is, werkt hij voor bekende criminelen. Voorbeelden zijn John Mieremet en Sam Klepper. “Zij zaten in de softdrugs en ik zat op de ‘afdeling inpak’ voor het buitenland. Ik sealde drugs dat naar het buitenland werd geëxporteerd. Dat was een goede baan.” Dat deze criminelen toentertijd er niet voor terugdeinsden om iemand om te leggen wist Ronald toen niet.

Op een gegeven moment komt Ronald in de bak terecht. Zelf vertelt hij hoe dat kwam. “Ik had wat foute dingen gedaan en op een gegeven moment was de politie met een onderzoek bezig. Omdat ik lid was van een criminele organisatie, werd ik gearresteerd. Pas toen viel eigenlijk het kwartje.”

Heineken-ontvoering en zigeunerkoning
Maar dat besef dringt op dat moment te laat door. “Want toen zat ik al in de gevangenis.” In de gevangenis zit hij onder meer opgesloten met daders die de bekende Heineken-ontvoering op hun geweten hebben, maar ook met Koos Petalo, ook wel bekend als ‘de zigeunerkoning’. “Dat waren allemaal notoire criminelen. Ik was best wel bang, want ik dacht: ik ga tien jaar gevangenisstraf krijgen.”

Na zijn vrijlating uit de gevangenis slaagt Ronald er vanwege zijn strafblad niet in om in Nederland aan het werk te komen. Daarom kiest hij ervoor om naar Frankrijk te verhuizen en trouwt hij daar met een Française. Aanvankelijk lijkt het daar beter te gaan, want Ronald en zijn vrouw krijgen twee dochters. Maar ook daar gaat het later mis, waarna Ronald besluit om naar Nederland te komen. Ook dat werd geen succes. “Ik kon geen werk vinden en dat zorgde ervoor dat ik in een heel moeilijke situatie kwam."

Huis in de fik & dakloos
De situatie van Ronald verergert als zijn buurman doordraait en Ronalds huis in de fik zet. “Met als gevolg dat daarbij twee mensen om het leven kwamen. Dat was een traumatische ervaring. Ik had toen helemaal niks meer.”

De volgende negen jaar van zijn leven belandt Ronald als dakloze op straat. Hoe is het eigenlijk om dakloos te zijn? “Best moeilijk”, reageert hij. “Ik had dan nog het geluk dat ik huisdieren had, want dan heb je nog een beetje aanspraak. Maar normaal gesproken ben je afgesloten van alles als je dakloos bent. Dan beginnen ook alle problemen. Je hebt geen inschrijfadres meer, dus een baas neemt je niet aan en heb je ook geen inkomsten meer. Er komen dus allemaal andere dingen bij kijken waar ik toen ik nog werkte niets van wist. Je belandt in een realiteit, in een situatie waarbij het heel moeilijk is om nog in de maatschappij terug te keren.”

In het begin van zijn periode als dakloze Amsterdammer voelt Ronald veel woede en agressie. “Ik was zo boos op iedereen dat ik eigenlijk nergens welkom was. Verbaal kon ik best wel aanwezig zijn. Ik merkte dat ik ontzettend veel woede had. Ik kon maar niet begrijpen dat ik in het systeem minder was dan een verslaafde. Als je geen verslavingsproblematiek, krijg je dus geen hulp. Ik vond dat echt heel moeilijk. Achteraf bleek dat ik wel gelijk had, maar de mensen schrokken heel erg van de manier waarop ik dingen bracht. Ik jaagde eigenlijk iedereen maar weg, totdat ik helemaal alleen was.”

Ronald ontmoet Joël Voordewind
Op een gegeven moment komt Ronald, samen met zijn honden, op een woonbootje te wonen. Hij heeft niets, en moet bij gebrek aan sanitair zijn behoefte in een emmertje doen. Maar zijn situatie verandert compleet als hij Joël Voordewind van THDV tegenkomt. “Sinds anderhalf jaar ben ik werkzaam bij een inloophuis in Amsterdam: Wal 125. Begin dit jaar heeft Joël (Voordewind, red.) een huisje voor me geregeld, waar ik heel blij mee ben. Het is een heel mooi appartementje. Het is niet groot, maar wel heel luxe. Het is spiksplinternieuw en werd speciaal opgeknapt. Niet alleen voor mij, maar ook voor andere bewoners. Ik vind het echt heel fijn”, vertelt Ronald.

Ontstaan Tot Heil des Volks
Dan komt de focus in het gesprek op het ontstaan van THDV te liggen. De oorsprong van de stichting gaat terug naar het jaar 1855. De Amsterdamse predikant Jan de Liefde is dan actief in de Jordaan, een van de armste achterbuurten van de hoofdstad waar op dat moment vooral weeskinderen en wezen wonen. De situatie is er mensonterend. Op straat zwerven mensen er in de blubber rond. “Jan de Liefde zei: ‘Ik kan hier niet preken en het evangelie brengen, als ik niet ook iets praktisch voor deze kwetsbare mensen doe’”, vertelt Voordewind. “Toen hij is de ‘bewaarscholen’ begonnen. Dat waren scholen waar hij van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds weeskinderen opving. Hij gaf hun daar eten en drinken, schone kleren en onderwijs.”

Wat maakt het dat een politicus die 15 jaar lang Kamerlid was en wethouder van de stad Alkmaar zich nu inzet voor een stichting die opkomt voor de allerarmsten en de meest kwetsbaren? “Als Kamerlid was ik ook het liefst in ‘het veld’ of in de steden of op reis naar ontwikkelingslanden”, legt Voordewind uit. “Hoewel je in de Kamer zaken moest doen en compromissen moest sluiten, voelde ik me wel als een halve hulpverlener die in de politiek verdwaald was. Ik probeerde daar op te komen voor de meest kwetsbaren, maar regelmatig was ik in Amsterdam te vinden. Zowel bij THDV als bij het Leger des Heils."

Bij THDV zijn er vier doelgroepen waar men zich voor inzet: daklozen, verslaafden, prostituees en minderjarigen uit arme en kwetsbare gezinnen. “Onlangs hebben we ook nog weer minderjarige asielzoekers in een van onze hostels opgenomen. Iedereen is geschapen naar Gods beeld, dus we proberen ze allemaal met waardigheid op te vangen”, legt Voordewind uit. “Het gebeurt ook dat daklozen in minder mooie situaties worden opgevangen. Wij proberen bij THDV echt recht te doen aan de waardigheid van mensen, dus dat betekent dat we mensen netjes willen opvangen. Maar je hoopt, en dat proberen we ook, een vervolg te geven. Het is mooi als ze een kop koffie krijgen en er een moment van aandacht is, maar we willen ze natuurlijk graag een stapje verder helpen.  Dus daarom hebben we nu ook opvang geregeld voor honderdvijftig daklozen in onze shelters. Ronald is de eerste die daar een huisje gevonden heeft.”

Sleutel
“Het mooiste moment was dat onze manager op een gegeven moment tegen Ronald zei: ‘Jij werkt hier zo vaak. Ik geef je nu de sleutel van ons inloophuis en jij bent verantwoordelijk'", vertelt Voordewind verder.

“Eerst heb ik nog drie keer ‘nee’ gezegd", reageert Ronald. "Hij wilde mij graag inlijven, omdat ik een heel groot rechtvaardigheidsgevoel heb en ik mijn lotgenoten vooruit probeer te helpen. Toen heeft hij mij, na een weekje tegensputteren van mijn kant, aan het werk gezet. Hij gaf me vertrouwen. Achteraf gezien ben ik nog nooit zo blij geweest.”

Sleutel van het geloof
Maar de sleutel van het inloophuis is niet de enige sleutel die Ronald inmiddels in handen heeft, ook de sleutel van het geloof draagt hij nu op zak. Nu was het geloof voor Ronald vanwege zijn katholieke opvoeding al niet vreemd voor hem, maar vanwege ontevredenheid over hoe bepaalde dingen in de kerk gingen, kwam het geloof op een lager pitje te staan. Maar nu is Jezus zijn alles geworden. Zelf vertelt hij hoe. 

“Na die brand ben ik zo diep gezonken dat ik eigenlijk niks en niemand meer had. Eigenlijk had ik alleen Jezus nog over. Dat heeft me zoveel kracht gegeven. Ik heb ook zoveel bijzondere dingen daardoor mogen meemaken. Ik heb natuurlijk in een slechte situatie gezeten, maar ik heb geen dag zonder eten gezeten. Ook heb ik geen dag niet voor mijn honden kunnen zorgen. Op de een of andere manier heeft God mij altijd gegeven wat ik nodig had. Ik ben het vertrouwen in Hem nooit kwijtgeraakt. Door mijn werk groei ik nu steeds meer richting Jezus. Mijn collega’s helpen mij daarmee."

Jezus betekent alles voor Ronald
“Het is mijn Baken, maar ook mijn Leermeester. Ik werk met een heel moeilijke deelgroep waar ik zelf ook eerst deel van was. Ik zie dat die jongens zoveel missen. Als ik ze dan een beetje liefde kan geven, zie je die jongens eigenlijk als kleine kinderen breken. Ze doen heel stoer maar diep van binnen zijn ze eigenlijk niet zo stoer. Iedereen wil gezien worden. Het zijn gewoon mensen. Je bouwt een schild als je buiten bent, want buiten is het heel hard en moet je overleven. Maar als ze dat schild laten vallen, zie je heel mooie dingen gebeuren. Dan vind ik het heel bijzonder dat ik dit mag doen.”