2 maart 2020
Deze dag zullen Arie en Wilma Zwitser nooit meer vergeten. Het is op deze dag als Arie's bestaan volledig op zijn kop komt te staan en hij liefst twee keer getroffen wordt door een herseninfarct. Arie vertelt wat er die bewuste dag gebeurde. "Ik zat in de keuken iets te eten en opeens viel het vorkje uit mijn hand. Dan pak je dat op, maar toen viel hij weer en nadat ik het voor de derde keer van de grond wilde rapen, viel ik zelf voorover op de keukenvloer", vertelt Arie

Twee herseninfarcten op één dag
"Gelukkig kwam onze jongste dochter binnen", vervolgt hij. "Zij vond mij in de keuken en zei: 'Pap, wat doe jij hier?' 'Tja, dat weet ik niet. Ik zit hier net.’ Gelijk belde ze de ambulance. Onderweg naar het ziekenhuis kreeg ik medicatie die gelukkig aansloeg. Ik weet nog dat toen ik eenmaal in het ziekenhuis was, alle functies weer terugkeerden. Inmiddels was Wilma en alle kinderen gevraagd om te komen. Wij dachten dat het met een sisser zou aflopen." Niets is echter minder waar. "Wilma werd om 's avonds om half 12 gebeld en ik was toen al buiten weten. Blijkbaar was er een tweede infarct overheen gekomen en die heeft alles neergemaaid."

Opnieuw alles leren
"Ik kon niks meer", vertelt Arie verder. "Ik kon niet praten, lopen of slikken en ook geen woordjes bedenken. Mensen zien niet dat er ook in mijn tong dingen zijn geraakt. De hele linkerhelft is verlamd geraakt. Het kost mij daarom extra moeite om te spreken", legt Arie uit. "Ik moest alles opnieuw leren: eten, slikken en lopen. Maar ook de emoties zijn geraakt. Dus als er iets niet lukt vanwege de uitval, dan word je ook extra geraakt in de emotie.

Arie voor zijn hersenbloeding
Wie was Arie voordat hij door de hersenbloedingen getroffen werd? "Arie was met name een sportieve en enthousiaste man die zijn werk met veel passie deed", zegt Wilma. "Hij was uitvaartverzorger en dat was hem echt op zijn lijf geschreven. Hij deed dat met veel passie. Daarnaast sportte hij ook graag: hardlopen, schaatsen, skeeleren en motorrijden. Bij al dat sporten hoorde ook een gezond leven. Tot 2 maart was Arie een krachtig persoon."

Gods nabijheid
Waar was God voor Wilma op het moment dat ze haar man in het ziekenhuis bed zag liggen en misschien wel de mogelijkheid onder ogen moest zien dat ze weduwe zou worden? "Op dat moment leefde ik ook echt in het moment. Wel in het besef dat Arie's leven zeker na de tweede infarct aan een zijden draadje hing. Maar op dat moment waren in gebed en vroegen we wat God hierin wilde."

Psalm 23
"In de donkerste momenten hebben we ervaren dat God erbij was", vervolgt Wilma. "Psalm 23 is voor mij zo kostbaar geworden, met name het vierde vers: 'Ook in het dal van diepe duisternis, bent U bij mij.' Die persoonlijke relatie die we met God hebben is door alle moeite verdiept. Hij was erbij in de kleinste dingen. Hij kijkt veel verder dan wij als mensen kunnen overzien. Dat geeft wel troost en zekerheid, ondanks dat het ook echt heel moeilijk was. We wisten dat het in Gods handen lag en dat Hij doet wat goed voor ons is. Al is dat best wel eens lastig."

Een broeder in functie én broeder in de Heer
Waar was God voor Arie in de tijd dat hij daar hulpeloos in zijn ziekenhuisbed ligt en aan een loodzwaar revalidatieproces moet beginnen? "Er werden mij een aantal vragen gesteld", vertelt Arie. "'Ben je bang om te sterven?' 'Nee', zei ik. 'Ik voel dat God erbij is.' 'Ben je boos? 'Nee, ik ben niet boos. Op wie zou ik boos moeten zijn? Het is mij overkomen.' Op een gegeven moment merkte ik juist de nabijheid van God."

Daarvan kan Arie een indrukwekkend voorbeeld noemen. "Ik weet nog dat er in het ziekenhuis een verpleegkundige was, een broeder in functie maar ook een broeder in de Heer, die vroeg: 'Zijn jullie christen?' Zelf was ik op dat moment helemaal buiten westen, maar Wilma en de kinderen waren erbij. Een van de kinderen zei daarop: 'God is hier.' Dat was zo'n mooi moment. Je krijgt van boven een engel op je pad die je bemoedigt op een moment dat je er helemaal doorheen zit. En op afstand hoorde ik dat. Prachtig."

Trouw
Arie en Wilma hopen dit jaar 35 jaar getrouwd te zijn. Trouw aan elkaar staat symbool voor hun huwelijk, ook in de loodzware periode waar ze samen doorheen zijn gegaan. "Dit kwam op ons beider pad. Samen zijn we ervoor gegaan", merkt Wilma op. "Het was niet altijd gemakkelijk. Helemaal niet zelfs. Er zijn tijden geweest waarin er veel tranen gehuild zijn, maar tegelijkertijd hebben we ook mogen ervaren dat God erbij was."

Inleveren
Twee jaar voordat Arie twee herseninfarcten opliep, zijn de twee naar Israël geweest, "Dat komt nooit meer terug. We hebben veel moeten inleveren, maar we zijn gaan leven vanuit dankbaarheid en dat maakt dat je anders in het leven komt te staan", vertelt Wilma. 

Hoe is het voor Arie om niet meer datgene te kunnen wat hij voorheen wel kon? "Het is een wonder dat ik, toen ik thuis was, een toespraak kreeg van iemand. Die man was ook een broeder in de Heer en kwam net uit coma. Hij heeft voor dankbaarheid gekozen."

Kiezen voor dankbaarheid
Arie kan zich nog precies het moment herinneren dat hij ook voor dankbaarheid koos. "Wilma zat bij mij en ik zei: 'En nu ga ik ook voor dankbaarheid kiezen. Het is nu klaar. Vanaf vandaag is het glas halfvol. Dat betekent dat je niet meer gaat zeuren over dingen die je niet meer kunt, maar dat je kiest voor de dingen die je nog wel kunt. Als je die knop omzet, dan zijn er opeens heel veel dingen die je nog wel kunt. Dat is dankbaarheid. Vervolgens had ik een moment dat ik zag: 'Die dingen die ik nog wel kan, kan ik zelfs nog uitbouwen!' Dat is heel mooi en dat doe ik graag."

Bekijk in onderstaande aflevering van Hour of Power het volledige gesprek met Arie en Wilma Zwitser terug.