Omdat Maarten Luther leeft in de nadagen van de middeleeuwen is hem echter ook het anti-Judaïsme met de paplepel ingegoten. Hij ademt het anti-Judaïsme en echte Jodenhaat in, zoals alle anderen. Na de afschuwelijke kruistochten, de pest en andere dieptepunten voor de Joden, die plaatsvinden in de eeuwen vóór Luther het levenslicht ziet, is de Jodenhaat ook alleen maar toegenomen. De kritiek van het gewone volk op de kerk en haar leiders, van wie de Joden juist zoveel te lijden hebben gehad, richt zich ook op de Joden. Zij worden gezien als uitbuiters die het volk onderdrukken.