cip.nl is nu cvandaag.nl
Start gratis maand
Jan van den Bosch
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Dagelijks leven

18 januari 2022 door Jan van den Bosch

Ik stond met een dood kindje in mijn handen

23 jaar was ik. Net mijn studie journalistiek afgerond en ik mocht in opdracht van de EO samen met een team van de NOS naar het grensgebied van Tsjaad en Soedan. Er was daar een enorme hongersnood door langdurige droogte. Wat ik daar zag, hoorde en voelde, heeft de rest van mijn leven gemarkeerd. Terwijl ik letterlijk de dood om me heen zag en zelfs in mijn handen had, deed ik God een belofte. Het zou zo mooi zijn als nóg meer Nederlandse christenen helpen om die belofte te vervullen.

cvandaag Premium logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door cvandaag Premium lid Patrick Simons.

Word ook lid

Nadat we met het vliegtuig in Ndjamena landden, werden we door een auto van het Rode Kruis naar het gebied gereden waar de situatie heel schrijnend was. Ik wist niet wat ik zag toen we daar aankwamen. Ieder detail kan ik me tot op de dag van vandaag voor de geest halen. Er stond een klein gebouwtje met een zinken dak. Rondom het gebouw heen lagen allemaal zakken. ‘Wat gek’, dacht ik nog. Toen we dichterbij kwamen, bleken het geen zakken te zijn maar mensen. En toen we vervolgens nog dichterbij kwamen, zag ik dat de meeste van die mensen niet meer bewogen. Ze waren gestorven. Uit pure wanhoop naar die post gekomen voor voedsel. De aanwezige zendeling had geholpen wat hij kon, maar op een gegeven moment was alles op.

De vrouw keek me smekend aan: jij kunt mijn baby redden. Maar dat kon ik niet. Het kindje was al dood en ik kon niets doen.

Terwijl ik daar rondliep en verbijsterd om me heen keek, kwam er een vrouw op me afgelopen. Ze was in lompen gekleed en had een bundeltje in haar hand. Ik stond geschokt om me heen te kijken en probeerde op me in te laten werken wat ik hier zag. Als je in de krant leest dat er 17.000 kinderen per dag sterven aan de honger, vinden de meeste mensen dat hooguit erg, om vervolgens de bladzijde om te slaan en een ander artikel te lezen over de kabinetsonderhandelingen. Maar als je daar staat en de honger en de dood ziet, proeft en ruikt, is het plotseling iets heel anders.

De broodmagere vrouw kwam op me af. Ze keek me met haar holle en smekende ogen aan en gaf het bundeltje dat ze droeg aan mij. Ik keek ernaar en een seconde later besefte ik dat ik een dood kindje in mijn handen had. Ik kon niets zeggen, niet bewegen, niets doen. Eigenlijk stond ik daar terwijl die vrouw mij met smekende ogen aankeek: jij komt van een andere planeet. Jij kunt mij helpen, jij kunt mijn baby redden. Maar dat kon ik niet. De baby was al dood en ik kon niets doen.

Die dag heeft mijn leven voorgoed veranderd.

Terwijl ik met de dode baby in mijn handen stond was ik in één klap al mijn zekerheden en overtuigingen kwijt. Ik kon niet begrijpen dat er zoiets op de wereld gebeurde als er een God van liefde is. Maar tegelijkertijd deed ik God een belofte: ik besefte hoe verwend ik was en hoe luxe mijn leven was. Daarom beloofde ik God dat ik nooit meer eten weg zou gooien. Sindsdien is voedselverspilling een belangrijk thema in mijn leven geworden.

Ik heb dat baby'tje niet kunnen helpen, maar kon nog wel heel veel andere mensen helpen. 

Langzaam maar zeker vond ik de zekerheid van het geloof in God weer terug. Ik leerde dat God genadevol is, ook voor die mensen, misschien wel juist voor die mensen. In mij groeide het besef dat God zoveel groter is dan ik ooit zou kunnen bevatten. Maar er was ook iets anders in mij gegroeid: een niet te stillen drive om die mensen te helpen. Ik heb dat baby’tje niet kunnen helpen, maar kon nog wel heel veel andere mensen helpen.

EO Metterdaad bestond toen nog niet, maar we hebben bij thuiskomst wel een enorme actie opgezet in Nederland waarmee we miljoenen euro’s hebben opgehaald. Maar dat is niet het enige. De belofte die ik aan God had gedaan, probeer ik tot op de dag van vandaag te vervullen. En het zou zo mooi zijn als ook andere christenen zich bewuster worden van de enorme voedselverspilling die iedere dag opnieuw plaatsvindt.

Elke dag sterven er wereldwijd 17.000 kinderen aan overwegend ondervoeding. En wij gooien elk jaar bijna 35 kilo voedsel weg per persoon. Dat is niet wat God bedoelt met rentmeesterschap. Juist voor christenen ligt hier een taak. Ik word ontzettend verdrietig als ik zie dat mensen een volle koelkast hebben. Dat is nergens voor nodig. Ook met een halfgevulde koelkast heb je meer dan genoeg eten en drinken. We kopen simpelweg veel te veel en gooien dat vervolgens weg. In totaal is dat bijna 2 miljard kilo voedsel… 2 miljard kilo! Daar kun je een flink deel van de wereldbevolking mee voeden.

Ik word ontzettend verdrietig als ik zie dat mensen een volle koelkast hebben.

Je kunt ervoor kiezen om je koelkast bij wijze van spreken voor 100 euro te vullen. Een week later blijkt dan dat er dingen over de datum zijn en moet je het weggooien. Of je maakt te grote maaltijden klaar waarvan je de helft weggooit. Een andere mogelijkheid is om je koelkast voor 50 euro te vullen. De vijftig euro die je overhoudt kun je dan aan voedselhulp schenken. Dat is heel concreet en een win-winsituatie. Ik wil absoluut niet belerend doen of andere mensen veroordelen. Maar geloof me, als je met een dood kindje in je handen hebt gestaan, verandert dat echt je leven. Daarom probeer ik ook andere mensen bewust te maken van het feit dat we veel te veel voedsel verspillen.

Want bewustwording is waar het uiteindelijk om draait.

Als wij beseffen dat we veel te veel eten verspillen en bewuster met onze inkopen omgaan, scheelt dat echt al kilo’s voedselverspilling per jaar. Dat kan met hele concrete veranderingen. Laat je niet gek maken door allerlei aanbiedingen en acties in de supermarkt waardoor je voorraad eten een veel hoger peil bereikt dan nodig is. Zorg dat je koelkast nooit vol staat en last but not least: volg de opdracht van onze God. Hij zegt ons dat we rentmeesters van de schepping zijn. Daar hoort ook bij dat we op een verantwoorde manier met voedsel omgaan én onze hongerige medemens helpen. ‘Want’, zei Jezus daarover, ‘toen u dit voor één van mijn minste broeders hebt gedaan, deed u het voor Mij.’

Jan van den Bosch is christen, ondernemer en tv-presentator. Hij schrijft maandelijks een column op CIP.nl.

cvandaag Premium logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor cvandaag Premium

Je las net een gratis cvandaag Premium artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Opinie
- Wel of niet vaccineren? Zeven lessen om over na te denken
- Wel of niet vaccineren: wat zou Jezus hebben aangeraden?
- Nederlanders leven op een eiland van luxe in een oceaan van ellende
- Iedereen zou lid (geweest) moeten zijn van de GerGem!
- Wat als kerkbezoek in Nederland strafbaar wordt?
Meer over Opinie »

Jan van den Bosch
- Ik haat Poetin om zijn wreedheid (maar God is genadig)
- Mijn bijzondere en persoonlijke herinneringen aan Anne van der Bijl
Meer over Jan van den Bosch »

Praat mee

Alleen cvandaag Premium leden kunnen reageren op artikelen. Word ook cvandaag Premium lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen

Reacties

P
Indrukwekkend. Hoe een ervaring je leven blijvend kan veranderen. De oproep om bewust om te gaan met voedsel en verspilling tegen te gaan (maar ook matiging i.h.a.) is terecht en vindt hopelijk al brede instemming en navolging. Het is tegelijk een waardevolle, aanvullende variant op het sponsoren van kinderen (gezinnen).