cip.nl is nu cvandaag.nl
Start gratis maand
Samuel
Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Levensverhaal

Auteur: Patrick Simons

Samuel leeft voortdurend op het randje van de dood: "Door de dood van mijn broer ben ik blijven leven"

"Door de dood van mijn broer ben ik blijven leven." Aan het woord is Samuel Rave, 41 jaar oud en dat is een Godswonder. Talloze malen had zijn leven namelijk kunnen eindigen. Bijvoorbeeld door het syndroom van Marfan waardoor hij ook zijn moeder en broer verloor. Maar ook door het leven dat hij leidde waarbij drugsgebruik de gewoonste zaak van de wereld was en hij zelfs een keer werd neergestoken. Tegenover CIP.nl vertelt hij in een driedelige serie openhartig over zijn leven, zijn ziekte en zijn bekering. Vandaag het eerste deel over zijn ziekte.

cvandaag Premium logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door cvandaag Premium lid Patrick Simons.

Word ook lid

In eerste instantie lijkt er niet zoveel met Samuel aan de hand. Hij lijkt een gewone man die getrouwd is en drie kinderen heeft. Een man die dol is op zijn gezin en dat op alle mogelijke manieren laat blijken. Maar dat heeft ook een reden, zo vertelt hij desgevraagd: “Ik geniet intens van ieder moment met mijn kinderen en mijn vrouw. Het kan zomaar afgelopen zijn.” Natuurlijk, dat geldt voor ieder mens. Maar Samuel loopt flink wat meer risico. Hij heeft namelijk het syndroom van Marfan, een bindweefselafwijking waardoor je problemen krijgt in je hele lichaam: “Ik heb bijvoorbeeld problemen met mijn rug, knieën, polsen, enkels en vingers”, vertelt hij.

"Bij iedere operatie is er flinke overlijdenskans en ook kans op een dwarslaesie."

Het syndroom kent ook andere typische kenmerken. Je botten gaan zich anders vormen en over het algemeen zijn mensen die eraan lijden lang en dun. Het valt dan ook onder de reuzenziektes. Maar de problemen met het syndroom van Marfan zijn veel groter. Levensgevaarlijk zelfs, zo vertelt Samuel: “Er kunnen aneurysma’s ontstaan in onder meer de aorta. Ook kunnen er andere problemen in de aorta en de hartkleppen voorkomen. Daardoor ontstaan er levensgevaarlijke situaties. Ik moet daar jaarlijks voor op controle. Aan een aneurysma moet je worden geopereerd, anders ga je dood. In totaal heb ik al vijf van die operaties gehad. 90 procent van mijn aorta is al vervangen. Die operaties zijn overigens zeer risicovol. Er is een flinke overlijdenskans en daarnaast is ook de kans op een dwarslaesie heel groot. Daarom is het iedere operatie opnieuw ontzettend spannend.”

De wijze waarop de diagnose van het syndroom van Samuel wordt gesteld is ontzettend verdrietig. Ook zijn broer heeft het namelijk, maar allebei zijn ze daar niet van op de hoogte: “We hebben natuurlijk altijd wel gemerkt dat we anders waren”, vertelt Samuel. “We staken met kop en schouders boven iedereen uit, waren dun gebouwd en hadden een ingevallen borstkas. We waren echt anders dan anderen.”

Als Samuel nog maar net 20 is en zijn broer 23 slaat het noodlot toe. Zijn broer, net een jaar getrouwd, wordt tijdens het zwemmen onwel en overlijdt: “Hij zonk ineens naar de bodem. Ze hebben hem een half uur lang gereanimeerd, maar ze konden niets meer doen”, vertelt Samuel. Achteraf blijkt dat zijn aorta is gescheurd en dat hij leed aan het syndroom van Marfan. Daaruit komt ook de conclusie dat hun moeder, die overleed toen Samuel 3 jaar oud was, hetzelfde erfelijke syndroom had. Bij Samuel gaat er een lampje branden: “Ik was kort daarvoor al eens naar de huisarts geweest wegens hartklachten. Maar hij schoof dat af op stress. Na het overlijden van mijn broer heb ik me natuurlijk opnieuw laten onderzoeken. De huisarts zei dat alles prima klonk en dat er niets aan de hand was. Om mij gerust te stellen werd ik alsnog naar de cardioloog gestuurd.”

"Ik kende de Heere Jezus niet en mijn broer was een radicaal christen met een grote passie voor God."

Ook de cardioloog ziet in eerste instantie niets verontrustends. Toch laat hij een echo maken, wederom om Samuel gerust te stellen. Daarnaast wordt er een fietstest ingepland. “Een paar dagen later had ik die echo. Terwijl ik daar lag, zag ik degene die mijn echo aan het uitvoeren was, wit wegtrekken. Hij werd echt lijkbleek. Ik zag direct dat er wat mis was. Ik werd met een ontbloot bovenlichaam achtergelaten met de mededeling dat er even overlegd moest worden. Even later kwam hij terug met de cardioloog. Die zei direct dat we de fietstest niet konden uitvoeren. Uit de echo bleek namelijk dat mijn aortawortel een diameter van ongeveer 8,7 centimeter had. Ter vergelijk: als de diameter groter is dan drie centimeter word je al in de gaten gehouden en vanaf 5 centimeter volgt er een operatie met spoed. Ze vertelden me dat ze dit zelden hadden gezien en dat het een wonder op zichzelf was dat die aorta nog niet gescheurd was en dat ik nog leefde.”

Het had dus net zo goed Samuel kunnen zijn bij wie de aorta scheurde. Maar het gebeurde bij zijn broer. En juist daarom wilde Samuel zich verder laten onderzoeken en kwam dit naar boven. Dat is ook wat de vader van de twee jongens vertelde toen hij in 2012 voor de camera verscheen bij het programma Hello Goodbye. ”Hoe gek het ook klinkt: het overlijden van mijn eerste zoon heeft het leven van mijn jongere zoon gered. Naast het schrijnende heeft dat dus ook iets moois. Dat klinkt raar, maar zo is het wel”, aldus vader Thomas die vertelt daarin ook een vorm van troost te vinden.

Ook Samuel kijkt er op die manier naar: “Door de dood van mijn broer ben ik blijven leven. Door zijn overlijden is het syndroom bij mij gediagnosticeerd. Het was eigenlijk hij of ik. Dat voelt heel raar, maar ik ben ook blij en dankbaar dat ik nog een kans heb gekregen. Ik kende de Heere Jezus toen niet en had geen persoonlijke relatie met hem. Mijn broer was een radicale christen met een grote passie voor God. Hij was aanbiddingsleider en schreef liederen en zong over God. Ik was daar helemaal niet mee bezig. Hoewel ik al van jongs af aan in God geloofde, was ik niet wederomgeboren. Ik kende de Heere Jezus simpelweg niet.”

"Ieder moment kan er iets vreselijk misgaan. Of ik voortdurend in angst leef? Eigenlijk niet."

Na de bewuste echo krijgt Samuel te horen dat hij met spoed geopereerd moet worden. Binnen twee weken krijgt hij een uitnodiging van het Academisch Ziekenhuis in Groningen en volgt er een operatie. Er volgen in zijn leven tal van operaties waarvan vijf aan een aneurysma. “Deze operaties zijn zeer risicovol. De laatste keer was vorig jaar. De kans dat er toen wat mis zou gaan was opnieuw heel hoog: 50/50. De arts gebruikte het woord ‘hopen’ en dat voelt voor mij echt als een garantie tot aan de deur.”

Samuel leidt een leven waarin het nooit rustig lijkt te zijn: “Ieder jaar, iedere controle is het weer de vraag: kan het nog even verder? Of moeten we weer opereren? En natuurlijk kan er ieder moment iets vreselijk misgaan. Of ik voortdurend in angst leef? Eigenlijk niet. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik heel veel kracht en rust uit mijn relatie met God haal. Dat is mijn houvast. Ik weet nog dat ik in de periode rond de operatie in 2018 mezelf heel veel zorgen maakte. Dat heb ik bij de troon van God gelegd en tegen hem gezegd: ‘Heer, zelfs als dit het einde zou zijn, dan zorgt U voor mij en mijn kinderen. Ook wanneer ik er niet ben, zorgt U voor mijn kinderen. Net zoals U voor mij zorgde toen ik U helemaal niet zag en los van U leefde.’ Dat was een heel bewust moment van overgave. God is de hemelse Vader die voor mijn kinderen zorgt, ook als ik er niet ben. Dat geeft ongelooflijk veel rust.”

Toch is zijn gevoel wel veranderd nu hij drie kinderen heeft: “Daarvoor had ik wel zoiets van: als God mij thuishaalt, halleluja. Nu is mijn houding anders. Ik wil nog niet dood. Ik geloof ook vast dat Gods plan met mij nog niet klaar is en dat ik nog niet doodga. Ik wil ontzettend graag opa worden. Het lijkt me super dat ik mag meemaken dat mijn kinderen ook weer kinderen krijgen. Voor heel veel mensen is dat vanzelfsprekend, voor mij niet.”

Waarschijnlijk komt de volgende operatie er komende zomer of najaar alweer aan. “Ik ben niet bang om te sterven”, zegt Samuel daarover. “Althans, niet voor mezelf. Maar wel voor mijn kinderen. Voor hen wil ik leven.”

Volgende week vertelt Samuel over het leven dat hij leidde voor zijn bekering en zijn bekering.

cvandaag Premium logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor cvandaag Premium

Je las net een gratis cvandaag Premium artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Levensverhalen
- De vrouw van Jan-Kees pleegde zelfmoord: "Haar uitvaart was op de geboortedag van onze overleden dochter"
- Jan-Kees organiseerde een dankdienst voor de genezing van zijn dochter: "Een week later kregen we dramatisch nieuws"
- Paul Blokhuis verloor zijn dochter: "Hoe kan het dat een kind van 18 ermee stopt en iemand van 93 moet wachten op de dood?"
- Kira maakte een afspraak bij abortuskliniek: "Ik was bang dat het kindje op mijn ex zou gaan lijken"
- Dennis was satanist: "Heel mijn leven vocht ik tegen de Schepper van hemel en aarde"
Meer over Levensverhalen »

Samuel Rave
- Samuel stond oog in oog met de man die hem dood probeerde te steken: "Ik besloot achter hem aan te rennen"
- Samuel overleeft op wonderlijke wijze steekpartij: "Ik had dood moeten zijn"
Meer over Samuel Rave »

Praat mee

Alleen cvandaag Premium leden kunnen reageren op artikelen. Word ook cvandaag Premium lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen

Reacties

M
God zegene jou, fijne broeder in de Heer, en jouw gezin!