Als Leontien kind is, groeit ze op in wat ze zelf als een vrij seculiere omgeving omschrijft. “Ik kom uit Krimpen aan den IJssel, een dorp met een behoorlijk christelijke signatuur. Als ik dan op zondag ging sporten, zei mijn vader altijd: ‘Ach, die arme kindjes die naar de kerk moeten.’”

Toch studeert Leontien inmiddels al drie jaar aan Driestar hogeschool waar ze de opleiding tot leraar Nederlands volgt. Hoe kwam dat tot stand? “Ik wist dat de Driestar hogeschool heel goed stond aangeschreven. Dat trok direct mijn vakinhoudelijke interesse. Doordat ik in Gouda woon, kende ik ondertussen al behoorlijk wat mensen met een christelijke achtergrond waarvan ik dacht: ‘Hee, die zijn helemaal niet zo vreemd.’ Het was eigenlijk een intuïtieve keuze.”

Leontien weet zich nog precies te herinneren hoe ze haar eerste weken aan Driestar hogeschool beleeft. “Ik weet nog heel goed dat ik direct met wat jonge mensen in gesprek ging, waarvan ik dacht: hee, wat waardevol! Het was natuurlijk ook een beetje aftasten en ik proefde bij mezelf ook wel wat vooroordelen. Bij het vak generiek hoorde ik over de essentie van christelijk onderwijs. We kregen een opdracht waarbij we ook een stukje moesten lezen. Ik moest bijna huilen toen ik besefte: ‘Waar was deze docent toen ik jong was?’ Het was zo vanuit een oprechte liefde en overtuiging geschreven dat dat mij enorm raakte.”

De student beschouwt haar ontvangst aan Driestar hogeschool als een warm bad. “Wat mij opviel is dat er heel veel openheid was, zowel onder christelijke docenten als medestudenten. Meer dan ik zelf vooraf gehoopt en verwacht had. Ik heb ook zelden of nooit oordelen gehoord. Wat ik wel merkte is dat ik veel Bijbelkennis miste, ook vakinhoudelijk. Het fijne is dan dat docenten, zoals bijvoorbeeld Rian, daar rekening mee houden.” 

Wat maakt het dat Leontien zo enthousiast is over de school? “Ik heb er zelf ook over nagedacht waarom Driestar hogeschool en ik zo’n goede match lijken te zijn. Het is wel zo dat ik altijd al wel een door waarden gedreven persoon geweest ben. Ik geloof in waarden die de wereld een stukje beter en mooier maken. Waarden die verder gaan dan alleen maar aan jezelf te denken. Wat dat betreft ben je hier op het juiste adres.”

Ook de dagopeningen maken indruk op Leontien. “Je krijgt een stukje voeding voor de ziel mee. Zo noem ik dat altijd. Je kunt dat wat je hoort op twee manieren opvatten. Of je denkt: ‘Ik zie een God in de hemel’ of je kijkt naar de boodschap die erachter schuilgaat.  Wat wij eigenlijk voortdurend doen, is dat we met elkaar een stukje uit de Bijbel lezen en daar het gesprek over aangaan. Op de een of andere manier spreekt de boodschap daarachter mij zo ongelooflijk aan. Dat had ik vooraf zeker gehoopt, maar niet verwacht.” 

“Ik denk niet dat er mensen zijn die meer enthousiast zijn over Driestar hogeschool dan ik”, betoogt ze. “Er zijn toevallig twee mensen die ik sprak, beiden met een seculiere achtergrond. Een van hen is een collega die eerst haar opleiding volgde op een andere hogeschool waar ze niet meer zo tevreden over was. Ik zei tegen haar dat ze misschien naar Driestar hogeschool moest komen. Zij heeft zich inmiddels aangemeld. Ik zei tegen haar dat als ze hier naartoe wilde komen, dat ze dan bereid moest zijn om anders naar de dingen te kijken. Anders hoor je er denk ik niet thuis.”

Hoewel Leontien uit een niet-christelijk nest komt, zou ze zichzelf niet ongelovig noemen. “Hoewel ik het zelf niet zo gewend bent om te bidden of naar de kerk te gaan, voer ik er thuis gesprekken over met mijn dochters. Een van hen heeft ook al uit de Bijbel gelezen. Op de school waar ik werk vroeg een christelijke collega aan mij of ik mee wilde gaan naar de kerk, maar dat vind ik wel spannend. Ik ben misschien een beetje bang om de kerk te komen en dan een dominee te horen die zegt dat vrouwen achter het aanrecht thuishoren. Aan de andere kant moet ik het misschien maar eens proberen en kijken hoe dat gaat.”

Leontien vertelt dat ze veel van haar christelijke medestudenten opsteekt en andersom. “Wat mij opvalt is dat christelijke studenten, vaak jongeren van 18, 19 of 20 jaar, heel erg genuanceerd zijn. Zo van: ‘Hou eerst even je mond voordat je zelf loopt te tetteren.’ Dat stukje van niet oordelen zit daar ook wel in. Wat ik eigenlijk misschien nog wel het meeste leerde is dat je maar een mens bent. Dat klinkt uit mijn mond misschien wel heel gek, maar ik heb geleerd dat we elkaar als mensen nodig hebben.

Wat ze van mij denk ik kunnen leren is dat ik ook vragen durf te stellen over bepaalde tradities binnen het geloof of over zienswijzen die met bepaalde thema’s te maken hebben. Bijvoorbeeld als het gaat over homoseksualiteit. Het is heel makkelijk om daarvan te zeggen dat het niet mag, terwijl je zelf misschien iedere dag een specifieke zonde begaat die niemand ziet. Dat soort gesprekken ga ik zeker aan.”

Leontien zou het niet-gelovige mensen zeker aanraden om aan Driestar hogeschool te studeren. “Je wordt niet alleen gevormd als docent, maar ook als mens. Dat is voor mij de toevoegde waarde van de school. Zowel als mens als professional ben ik hier enorm gevormd. Ik voelde mij daarnaast ook heel erg gezien. Ik zou zeggen: misschien sta je niet overal achter maar stap daar overheen en geef het een kans.”

                                                                      Rian Leune

Rian Leune is op Driestar hogeschool betrokken bij het toelatingsbeleid. Wat is volgens hem de meerwaarde van een breed scala aan studenten? “Als je het hebt over toelatingsbeleid, is het zo dat wij een hbo zijn waar elke student welkom is. We hebben wel een duidelijk christelijk reformatorisch profiel wat voor onze achterban herkenbaar is. Tegelijkertijd is de school ook aantrekkelijk voor mensen met een andere achtergrond”, vertelt hij.

“Wat voor ons ook van meerwaarde is als je, met het oog op een stukje vorming van de docent als persoon, door anderen bevraagd wordt die er net iets anders inzitten dan jezelf. Dan komt dat je eigen groei ook ten goede. Dat geldt natuurlijk voor de studenten die komen voor de opleiding maar ook de docenten pikken daarvan een graantje mee”, vult Leune aan.

“Die vorming als mens, zoals Leontien ook zei, is één van de kernaspecten van onze opleiding. Een stukje lesgeven, leerdoelen formuleren en weten hoe je moet handelen, leer je bij elke goede hbo. Wij onderscheiden ons denk ik ten opzichte van andere hbo’s als het gaat om je wie je bent als leraar en mens. In die zin snijdt het mes aan twee kanten. Daarnaast zullen sommigen van onze studenten die tot onze eigen achterban behoren in hun klassen ook met leerlingen te maken krijgen die er net weer anders over denken. Dan is het goed als je in staat bent om een klimaat te creëren waarin er ruimte is voor verschillende meningen.”

Concreet moet Leune dan denken aan een ervaring die hij voorheen als docent in het voortgezet onderwijs opdeed. “Ik had een leerling in mijn klas die zei: ‘Ik weet eigenlijk niet of ik wel in de Bijbel geloof.’ We zijn daarover het gesprek aangegaan en ik vroeg hem waar zijn aarzeling zat. Om die ruimte en veiligheid te kunnen bieden, is het van belang dat je dan niet direct met een leerstellig en dogmatisch antwoord komt maar dat je het hart van die ander zoekt. Als je als student of als toekomstig leraar dit soort dingen al in je opleiding hoort van mensen zoals Leontien, word je daar een betere docent van.”