Wilma heeft voor haar verblijf in Ahinoam twintig jaar in een andere zorginstelling gezeten. “Ik kwam daar omdat ik een postnatale depressie had. De bedoeling was dat ik daar een paar maanden zou blijven, maar uiteindelijk werden dat twintig jaren. De behandelaar zei ook dat ze mij eigenlijk veel te lang daar hadden gehouden. Ik was alleen depressief, maar dat is natuurlijk al wel erg genoeg. Er waren ook wat problemen met mijn omgeving. Er waren wat foute mannen waar ik mee omging. Nog steeds heb ik daar wel moeite mee.”

Dat is volgens Wilma ook de reden dat ze nu in woonvorm Ahinoam zit. “Je krijgt hier een beetje bescherming. Als je die niet hebt… Ik voel hier echt de warmte van de mensen. We bidden hier veel. Van dat bidden word ik heel rustig, daar voel ik mij echt geweldig door. Ik ben rooms-katholiek opgevoed, maar nooit in de kerk geweest. Ik ben wel heel gelovig, ik geloof in God en wat er hierna gebeurt. Ik had nooit verwacht dat dit gebouw zou bestaan, ik dacht weer in een instelling te komen met allerlei problemen. Iedereen heeft natuurlijk een rugzakje, je maakt altijd wat mee.”

Wilma waardeert de vrijheid die ze bij Eleos ervaart. “Ik mocht kiezen of ik hier wilde komen of niet. Toen heb ik een dag meegedraaid en wist ik dat ik hier meteen heen wilde. Het duurde even, maar uiteindelijk ben ik hier toch terechtgekomen. De liefde en aandacht die ik hier krijg is heel bijzonder. Af en toe hebben begeleiders geen tijd voor mij, omdat er dan iemand anders meer aandacht nodig heeft. Ik ben heel zelfstandig, ik kan veel zelf. Natuurlijk heb ik ook wel eens problemen, maar dan kan mijn begeleider Corine heel snel zien dat ik die heb. Dan praat ik en huil ik met haar en is het weer over.”

Wilma legt uit dat de problemen die ze ervaart te maken hebben met haar ziektebeeld. “Ik heb lichte trekjes van borderline. Het kan bij mij helemaal goed zijn en dan ga ik één keer weer helemaal naar beneden. Met die schommelingen moet ik leren leven, dat heb ik nooit gekund. Nu denk ik vaak: ‘Gewoon laten. Er komt wel weer een dag, dan gaat het weer goed.’ Ik geniet hier van allerlei dingetjes, dat heb ik nooit gedaan. Ik ben daar zo blij mee, ik kan dat niet uitleggen.”

Wilma zegt zich ook meer te willen verdiepen in het geloof. “Ik heb daar alleen vaak geen tijd voor, omdat ik altijd druk ben met allerlei dingen. Ik heb laatst een testje gedaan via de computer en daaruit bleek ook dat ik ADHD heb. Ik ben dus heel druk. Ik kan niet stilzitten. Ik ben altijd bezig. Ik verveel mij nooit. Bij mij moet alles snel. Vaak wil ik dan ook snel aan het werk en op stel en sprong met iets beginnen, maar dat kan natuurlijk niet. Dat snap ik wel. Ik kook voor de hele groep en daar geniet ik van. Ik ben een handelaarsvrouwtje, ik handel veel op Marktplaats. We gaan hier ook een kringloop beginnen. Dan kan ik mooi allemaal spullen verkopen voor het goede doel. We sparen nu voor een diepvries.”

Kan Wilma goed overweg met de andere bewoners van de woongroep? “Je hebt ze niet voor het kiezen, hè? Je moet het er maar mee doen. Toch heb ik een klik met iedereen. Ik ben van de babbel, want ik praat graag en ik luister graag naar andere mensen. Conflicten heb je overal weleens. Iedereen heeft een beperking, je moet mensen nemen zoals ze zijn. Het is wel gezellig als er nog meer mensen komen bij Ahinoam. Er is ruimte genoeg. Ik ga hier nooit meer weg. Je kunt het hier zo mooi maken als je wilt.”