OM-teams in Oekraïne: “Tijdens het bidden, stopten haar handen met trillen"
Eenmaal in Vinnitiya, stortte Valentina in. “Ik zat bij haar, luisterde naar haar verhaal, terwijl de tranen over haar wangen rolden. Ik bad met haar, meer dan eens, in de veertig minuten die ik met haar had”, zegt Veronika, een medewerker van OM-Oekraïne. “Haar handen trilden, ik hield ze stevig vast. Tijdens het bidden, stopten haar handen met trillen en werd haar ademhaling rustiger. Ze vertelde me dat ze in God gelooft, maar tot twee weken geleden eigenlijk nooit echt had gebeden.”
Veronika hoort soortgelijke verhalen elke dag, terwijl ze de stromen vluchtelingen uit de oorlogsgebieden opvangt. De werkers van OM zijn dag en nacht in touw en hebben al ruim 18.000 mannen, vrouwen en kinderen voorzien van voedsel, onderdak en Bijbels. Dagelijks passeren nog steeds honderden vluchtelingen de grens. Na een lange en stressvolle reis zijn zij compleet uitgeput. Het werk van Operatie Mobilisatie in en rondom Oekraïne gaat door. We vragen voor aanhoudend gebed voor bescherming, leiding en wijsheid. Wil je het werk financieel ondersteunen? Klik dan op deze button.
Het verhaal van Valentina
Op de veertiende dag van de oorlog in Oekraïne loopt Valentina het missiehuis van OM in Vinnitiya binnen. Ze komt vanuit Sumy. Drie dagen eerder zat ze nog in haar appartement, samen met twee andere gezinnen. Ze had haar oude buren in huis genomen, nadat hun buurt was gebombardeerd. Met negen man woonden ze in een tweekamerappartement.
In de avond van de elfde oorlogsdag, toen iedereen rond middernacht eindelijk sliep, ging Valentina douchen. Daardoor hoorde ze het geluid van de sirenes niet. Wel gegil en geschreeuw vanuit de gangen van het appartementencomplex. Op nog geen 300 meter van haar huis was een raket ingeslagen. De lucht kleurde rood. Russische troepen bombardeerden een woonwijk, midden in de nacht.
Dat gebeurde van 6 op 7 maart, twee dagen later opende de vluchtroute, de zogenaamde ‘green corridor’, vanuit Sumy. De twee gezinnen die Valentina in huis had genomen, vertelden haar dat ze gingen vluchten en dat zij mee zou moeten gaan. Vroeg in de ochtend vertrokken ze. De regel was dat er maar één man in de auto mocht zitten en dan alleen als hij reed. Ontelbare keren werden ze gecontroleerd. Met zaklampen schenen Oekraïense militairen in het gezicht van alle passagiers, om er zeker van te zijn dat er geen volwassen mannen probeerden te vluchten. Zij waren nodig voor de oorlog.
Valentina, de vier ouders, drie kinderen en het meegevluchte katje, sliepen die nacht, voor het eerst in twee weken, rustig in. Veilig, voor nu. “De volgende dag vervolgden ze hun reis. De twee gezinnen trokken verder naar familie in het westen van Oekraïne. Valentina wilde door naar familie in Europa.”
Help moeders met baby’s aan de grens van Oekraïne en Polen
Wil jij letterlijk Jezus’ handen en voeten zijn? Dat kan. OM-Polen zoekt mensen die voor 1 of meerdere weken willen helpen. Het gaat specifiek om het bijstaan van moeders met baby's en kinderen bij grensovergangen. Denk aan het draaien van kinderprogramma’s, serveren van eten en drinken en zorgen dat iedereen goed geïnformeerd wordt over mensenhandel en andere veiligheidsdreigingen. Uiteraard kun je, als de tijd het toelaat, tijd doorbrengen met vluchtelingen die wachten op bussen, in de trailer en Gods liefde delen door bemoedigende woorden en gebed.
De personen op de foto zijn niet Veronika of Valentina, maar ter illustratie bijgevoegd. Wel is de foto in Oekraïne genomen.
