Ik doe bij Driestar hogeschool de voltijdroute, waarbij je eerst een periode colleges hebt in Gouda en daarna met je stage een paar weken de praktijk induikt. Ik vind het fijn om me echt ergens op te kunnen richten. Persoonlijk vind ik het ook leuk dat ik tijdens stageweken echt hele weken met kinderen optrek.

Tijdens stages leer ik veel door de feedback van mijn begeleiders. Ik zie ook dat ik de afgelopen jaren veel verbeterd heb. In oude beoordelingen staan dingen die ik nu nooit meer te horen krijg om dat ik er door de jaren heen hard aan heb gewerkt. Hetzelfde geldt voor oude verslagen en lesideeën. Nu denk ik bij zo’n oude les soms: Heb ik dit gemaakt? Daar kon wel iets meer uitgehaald worden.

Ontspanning om dingen te delen
Op persoonlijk niveau heb ik ook een hele ontwikkeling doorgemaakt. Mijn moeder was in pabo 1 best sceptisch of ik wel zelfstandig op kamers zou kunnen wonen. En nu ik het doe terwijl ik in pabo 3 zit, heeft ze er alle vertrouwen in dat ik daar volwassen genoeg voor ben. En die ontwikkeling heb je nodig om voor de klas te staan: wie je bent, werkt door in je lessen. Als leraar ben je een identificatiepersoon voor de leerlingen, als persoon en in wat je vindt. Persoonlijke verhalen doen het dan ook goed in de klas. Je bouwt er een band door op met leerlingen: omdat ze je leren kennen, worden ze makkelijker in de omgang en voelen ze meer ontspanning om dingen met je te delen. En dat geldt voor mij andersom ook! 

Weten wie je zelf bent
Soms raakt het me zo wat kinderen meemaken. Een scheiding van hun ouders bijvoorbeeld. Wat een lastige start krijgen sommige kinderen: er gebeurt iets waar ze niets aan kunnen doen maar wat wel veel invloed op hen heeft. Dan bedenk ik me wat een eer het is om een leraar te mogen zijn. Naast de ouders ben je zo’n belangrijke factor in het kinderleven en daarom neem ik mijn toekomstig beroep ook zeer serieus.

Zelf ben ik ook echt gemotiveerd voor een lerarenopleiding bij Driestar hogeschool omdat dit een christelijke opleiding is waar je leert om het geloof te verweven in alle vakken. Je denkt daarover na, reflecteert en je leert jezelf kennen. Je kunt een kind alleen helpen als je zelf weet wie je bent. Dan kun je kinderen wijzen op Wie God is. 

Uit onze schulp kruipen
De kunst van het aandacht vasthouden, daar groei je ook in. Bijvoorbeeld door leuke anekdotes te vertellen, juist bij stof die wat taaier is. En het grappige is: de lessen waar je van tevoren tegenop ziet, pakken soms het leukst uit. Zo heb ik laatst lesgegeven als Willem van Oranje, met pak en al. Dan begin je een geschiedenisverhaal vanuit de hoofdpersoon, waar de kinderen ook vragen aan mogen stellen. Dat vonden de kinderen zo gaaf. Dat komt denk ik omdat het mij én hen uitdaagt om uit onze schulp te kruipen. En soms leer ik met de kinderen mee. Bij een les over vulkanen, of over elektriciteit. Het is geweldig leuk om te merken hoe nieuwsgierig leerlingen zijn, hoe graag ze nieuwe dingen te weten willen komen. Of dat ze met iets komen wat ik nog niet wist. Bij mijn laatste stage hielp een leerling mij om de Rubiks kubus op te lossen. Dat gaf ons allebei echt heel veel lol. Kortom, als je tijd steekt in goede voorbereiding, krijg je daar zoveel voor terug!

Vierhonderd
Ik las een keer dat een kind ongeveer vierhonderd keer op een dag lacht, terwijl dat bij volwassenen gedaald is tot nog maar tien keer per dag. Maar ik weet zeker dat ik straks als meester ver boven dat gemiddelde kom!’

Wil je ook leraar worden of overweeg je een opleiding pedagogiek? En lijkt studeren in Gouda je wel wat? Op zaterdag 12 februari openen we onze deuren voor iedereen die langs wil komen om kennis te maken met Driestar hogeschool. Rekening houdend met coronamaatregelen ontmoeten we je dan graag in Gouda! Lees op de website van Driestar hogeschool hoe het programma in elkaar zit en wat er allemaal te doen is en meld je aan!