"Hoe moet ik reageren op je eerlijke ontboezeming? Ik weet het eigenlijk niet", erkent C. A. Hoekman, ouderling binnen de Gereformeerde Gemeenten. "Geen knuffel of stoeipartijtje met je kleinkinderen. Verjaardagen gedoseerd. Onze relaties kwijnen onder onze contactloosheid. Er ontstaat een zekere mate van vermoeidheid en uitzichtloosheid, met daarbij toch ook wel een gevoel van eenzaamheid. Je zegt het terecht: door het coronavirus is het kerkelijke leven, maar ook ons dagelijks leven, heel anders geworden.

Ik denk wel dat we minder consumptiegericht moeten zijn en meer gericht op de ander, hoe kan ik mijn naaste helpen en dienen, nu onder de huidige omstandigheden. Het gezegde: 'de handen van God zijn onze naasten' krijgt nu een heel ander accent. Zeker in de kerkelijke gemeente waar we aan elkaar zijn gegeven. We moeten uit onze comfortzone. Ik haalde uit het gemeenteleven veel steun en blijdschap, heerlijk was dat. Het was vanzelf genieten. En nu? Haalt mijn naaste nu steun en blijdschap uit mij?

De vossen hebben holen en de vogels van de hemel nesten, maar de Zoon des mensen heeft niets waarop Hij het hoofd kan neerleggen (Math. 8:20). Dat is het testament wat de Heere Jezus zijn volgelingen nalaat. Jezus volgen in voorspoed is nog te doen. Maar Hem volgen waar ons pad bijna onbegaanbaar is, de toekomst onvoorspelbaar, alle zekerheden ons ontvallen, waar steun en blijdschap uit het gemeenteleven gaan ontbreken. Wat houd je dan over?

Ons godsdienstig leven is geen betaalmiddel en totaal niet kostendekkend. Maar Zijn genade, verdiend met de prijs van Zijn kostbaar bloed is geheel kostendekkend, voor nu, voor de toekomst en voor eeuwig. Je voelt je vaak eenzaam, verdrietig en bang. Wat denk je dan van deze Jezus? God zag die ene weduwe in Zarfath, zou Hij jou dan niet zien? Schuilen bij Hem is heerlijk, want Hij verwijt nooit. Geloof het met heel je hart", aldus de ouderling uit Kapelle-Biezelinge.