"Het dak van de loofhut moet uit losse takken of riet bestaan, zodat de hemel zichtbaar blijft. Het symboliseert de afhankelijkheid van God. zingen. Ik hoop dat kerken niet luisteren", vertelt Ton Stier namens Israël en de Bijbel over het Loofhuttenfeest, één van de Bijbelse feesten die deze week door Joden wordt gevierd. Stier legt uit waarom dit zo'n belangrijk feest is en wat het tot christenen te zeggen heeft.

Loofhuttenfeest spreekt erg tot de verbeelding, denkend aan de Joodse gezinnen in mooi versierde hutten. Wat is de aanleiding van dit feest?
"In de Bijbel vinden we de aanleiding onder andere in Leviticus 23, dat ook wel bekend staat als Gods ‘feestkalender’. Het is de laatste van de zeven feesten of eigenlijk ‘ontmoetingstijden’ tussen de HEERE en Zijn volk Israël. Dat is namelijk wat het Hebreeuwse ‘moadiem’ letterlijk betekent. Soekot of Loofhuttenfeest herinnert hen in de eerste plaats aan Zijn verlossing uit Egypte, waarbij trouwens de eerste pleisterplaats Soekot is. Het volk wordt opgeroepen zich te verblijden in de rijke zegen die God hen in het beloofde land heeft gegeven. Nadat de laatste oogst was binnengehaald, moesten zij zich zeven dagen lang met “vruchten van sierlijke bomen, takken van palmbomen, takken van loofbomen en van beekwilgen verblijden voor het aangezicht van de HEERE’ en in soekot, loofhutten, wonen."

Hoe wordt het Loofhuttenfeest praktisch vormgegeven en wat valt op aan de wijze waarop dit feest door de Joden wordt gevierd?
"Aan het einde van Jom Kippoer wordt al begonnen met de bouw van de loofhut", maakt Stier duidelijk. "Dit kan zijn op de binnenplaats van de synagoge, maar ook in de eigen tuin of desnoods op het balkon. Het dak van de hut moet uit losse takken of riet bestaan, zodat de hemel zichtbaar blijft. Het symboliseert de afhankelijkheid van God. Het was immers de HEERE, Die tijdens de veertig jaar lange woestijntocht hen in al hun kwetsbaarheid onderhield, beschermde en ervoor zorgde ’dat hun kleren niet versleten en hun voeten niet opgezwollen raakten’ (Deut. 8:4).

Herkenbaar voor dit feest zijn onder andere de Arba’s Miniem, bestaande uit de Loelaw (palmtak), de Hadassiem (drie myrte-takjes), de Arawot (twee wilgentakken) en de Etrog, vrucht van de Etrogboom, die lijkt op een citroen. Hiermee wordt in alle windrichtingen en naar boven en beneden gezwaaid als symbool voor Gods heerschappij over het heelal.

Op de achtste dag is er de Gesjem-plechtigheid, een gebed om regen voor een vruchtbaar jaar, gevolgd door Simchat Tora, de vreugdevolle afsluiting van de eenjarige leescyclus van de Thora. De lezing van het laatste hoofdstuk van Deuteronomium wordt gevolgd door het eerste hoofdstuk van Genesis om de continuïteit van de leescyclus te benadrukken."

We merken dat de laatste jaren het Loofhuttenfeest ook door steeds meer christenen wordt gevierd. Is daar een verklaring voor en waarom is dit feest bij christenen zo populair?
"Hoewel de strenge lockdown als gevolg van corona dit jaar roet in het eten gooit, reizen normaliter christenen vanuit de hele wereld naar Israël om het feest op hun eigen wijze te vieren. Zij beschouwen hun aanwezigheid als een voorvervulling van Zacharia 14:16: “Het zal geschieden dat al de overgeblevenen van alle heidenvolken die tegen Jeruzalem zijn opgerukt, van jaar tot jaar zullen opgaan om zich neer te buigen voor de Koning, de HEERE van de legermachten, en om het Loofhuttenfeest te vieren.” Wie wil leven bij het licht van het profetisch woord, moet echter wel gelijke tred houden met de tijden en volgorde van gebeurtenissen waarin profetieën hun vervulling zullen vinden. Inderdaad zullen straks de volken naar Jeruzalem moeten opgaan om zich daar voor de Heere van de Legermachten neer te buigen. Maar voor het zover is, zal Jeruzalem nog door ernstige ontwikkelingen geteisterd worden.

Paulus waarschuwt: “Laat niemand u op enigerlei wijze misleiden. Want die dag komt niet, tenzij eerst de afval gekomen is en de mens van de wetteloosheid, de zoon van het verderf, geopenbaard is, de tegenstander, die zich ook verheft boven al wat God genoemd of als God vereerd wordt, zodat hij als God in de tempel van God gaat zitten en zichzelf als God voordoet” (2 Thess. 2:3-4). Er is dus geen aanleiding voor euforie, maar juist dringende reden om Joodse mensen, zowel het Oude als het Nieuwe Testament te bieden, met de geweldige belofte, dat ‘al wie de Naam van de HEERE zal aanroepen behouden zal worden’."

Op welke wijze verwijst het Loofhuttenfeest naar de Messias en wat heeft het feest tot christenen in z’n algemeenheid te zeggen?
"In later tijden is in Jeruzalem een uitbundig 'waterschepfeest' aan het Loofhuttenfeest toegevoegd. In een plechtige processie werd water, dat uit de Siloam-bron geschept was, naar het tempelplein gebracht om daar uitgegoten te worden. Op zich niet vreemd omdat er in Zacharia 14 ook gesproken wordt over levend water dat na Christus’ wederkomst uit Jeruzalem zal stromen. Tegen deze achtergrond begrijpen we ook de prachtige uitspraak van de Heere Jezus op de laatste dag van het Loofhuttenfeest: “Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken. Wie in Mij gelooft, zoals de Schrift zegt: Stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien” (Joh. 7:37-38). Als Verlosser van Zijn volk is de Heere Jezus tevens de Bron van levend water (Jer. 2:13) en – om met de woorden van Nathanaël te spreken – ‘de Zoon van God en de Koning van Israël’. En hoewel het heil uit de Joden is - aldus de Heere Jezus tot de Samaritaanse vrouw - mogen wij samen met haar Zijn belofte toe-eigenen: “wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven, zal in eeuwigheid geen dorst meer krijgen. Maar het water dat Ik hem zal geven, zal in hem een bron worden van water dat opwelt tot in het eeuwige leven” (Joh. 4:14, 22)", aldus Stier.