De predikant probeert in zijn geschreven boodschap de huidige crisis te duiden. “Wij ervaren dat ons bestaan in elk opzicht kwetsbaarder is dan wij doorgaans beseffen. Bijbels gezien is het niet vreemd om in tijden van ramp opnieuw te beseffen dat wij leven in een gebroken wereld waar we samen aan lijden, terwijl we tegelijk (naar Jezus’ eigen woord) door wat ons overkomt worden aangemoedigd om met hoop en verwachting uit te zien naar de doorbraak van Zijn rijk. Evenmin is het vreemd om, waar onze zekerheden wankelen, ons eerlijk af te vragen in hoeverre wij ons, mede door onze soms ongebreidelde welvaart, schuldig hebben gemaakt aan allerhande onrecht, direct en indirect. Zou de confrontatie met deze crisis ook geen aanleiding kunnen zijn tot inkeer en zo nodig tot bekering.

Vervolgens somt de predikant en aantal dingen op waar we als christelijke gemeente toe geroepen zijn:

• Ten eerste, om te leven in het vertrouwen zoals dat wordt verwoord in bijvoorbeeld psalm 31:15:
  Maar ik vertrouw op U, Here.
  Ik zeg: U bent mijn God!
  Mijn tijden zijn in Uw hand, red mij,
  uit de hand van mijn vijanden en mijn vervolgers.
• Ten tweede, om op allerlei manieren voluit onze verantwoordelijkheid te nemen, met het oog op het welzijn van onze naasten en onze eigen gezondheid.
• Ten derde, om juist nu via verantwoorde wegen extra aandacht te hebben voor oudere en kwetsbare mensen, die zich eenzamer en angstiger kunnen voelen dan gewoon.
• Tenslotte, om voorbede te doen voor alle mensen, in het bijzonder voor hen die getroffen zijn door het virus of door het verlies van dierbaren; voor hen die vanwege een verzwakte lichamelijke conditie extra risico lopen en daar bezorgd over zijn; voor bestuurders en regeerders die de nodige beslissingen hebben te nemen; voor allen die op medisch terrein zich inzetten om het virus te bestrijden en om patiënten de nodige zorg te verlenen; en voor allen die vanwege de verregaande economische gevolgen van deze crisis in zwaar weer terecht (ge)komen (zijn), hoe dan ook.”