Vanaf die avond verandert onze relatie. We zijn op Canna allebei met onze duistere kant geconfronteerd en hier zowel gebroken als meer geheeld uitgekomen. Er is een verbroedering ontstaan die moeilijk onder woorden is te brengen. Misschien zijn we wel voor het eerst in onze twintigjarige relatie echt vrienden aan het worden.

De volgende dag vertrekken we met de ferry naar het woeste bergeiland Rum. Het is een lange dagwandeling van de aanlegplek langs het dorpje door het midden van eiland naar het mausoleum. Het mausoleum is de plek waar de eerste graaf van Rum samen met vrouw en dochter begraven ligt. Het is een bizar gezicht. Een groot marmeren gebouw op zo’n uiterst afgelegen plek.  Het is hier prachtig wild met de woeste bergen op de achtergrond. Ik kan me voorstellen dat dit de favoriete plek van de graaf op het eiland was.

We zetten onze tentjes op langs het riviertje. Het is nog steeds prachtig weer. Na het eten gaat John op de rotsen boven de baai zitten schrijven. Hij zit hier wel een paar uur. Ik probeer mijn nieuwsgierigheid te bedwingen en schrijf zelf wat in mijn dagboek. Maar mijn nieuwsgierigheid wint het toch. Ik kook water voor twee koppen thee en ga met twee hete mokken richting John. John hoort me niet komen. Hij schrikt als ik ineens achter hem sta. “Thee?” vraag ik hem. John knikt en ik ga naast hem zitten.

“John laat mij een lijst met namen en bedragen zien. ‘Ik wil al mijn geld gaan weggeven.’ ‘Al je geld?’ vraag ik hem verbaasd.”

Als ik hem vraag wat hij aan het schrijven is, laat hij mij een lijst met namen en bedragen zien. “Toen je me eergisteren confronteerde met al die mensen die ik volgens jou financieel uitgebuit en gemanipuleerd had, deed ik dat af als onzin. Maar Jezus liet me gisteren zien dat ik inderdaad misbruik van mensen heb gemaakt. Hij heeft mij zelfs hun gezichten en verdriet laten zien. Annelies en ik hebben bij een aantal van hen veel kapot gemaakt.” Ik knik en weet even niet wat ik moet zeggen. “Ik wil al mijn geld gaan weggeven.” Al je geld? vraag ik hem verbaasd. “Ik wil opnieuw beginnen. Ik wil opnieuw leren om samen met Jezus te gaan leven en Hem te gaan vertrouwen. Vandaar die bedragen.” John laat me de lijst zien. Er staan zo’n vijftig namen op met daarachter bedragen van vijfduizend tot vijftigduizend euro. Ik doe een snelle rekensom en zie dat het bij elkaar op ongeveer 1,2 miljoen euro uitkomt. Wil hij dat echt allemaal weggeven? Zou hij dan nog wel wat overhouden? Het is een hoop geld om kwijt te raken…

“Wat houd je over als je dit allemaal weggeeft?” vraag ik hem. “Niks, helemaal niks, maar dat is ook weer een avontuur. Weet je, ik heb jarenlang alleen maar voor geld geleefd en kijk waar het mij heeft gebracht. Ik ben alles kwijtgeraakt, maar ik heb Jezus weer gevonden. Ik ga dit niet laten wegnemen door geld vast te houden wat ik heb afgedwongen. Ik heb echt het idee dat dit is wat Jezus van me vraagt.” “Wat ga jij doen dan als je geen geld meer hebt?” vraag ik hem. “Als ik terug ben, denk ik erover om een baan te gaan zoeken. Een hele nieuwe start maken. Ach, ik zie wel. Ik heb het idee dat ik eerst een hoop goed te maken heb. Er is een aantal mensen waar ik echt persoonlijk langs zal moeten gaan om vergeving te vragen.” Het valt me op dat er echt een verandering bij John lijkt te hebben plaatsgevonden. Toen hij gisteren vertelde dat hij Jezus had ontmoet, had ik nog zoiets van: “Ja, dat zal wel!” Maar ik lijk hier met een andere John te zitten. Grappig om zo’n cliché als ‘Jezus verandert mensen’ voor je ogen echt te zien gebeuren.

“Ik lig lang na te denken over de keuze van John. Volgens mij ging zelfs Zacheüs zo ver niet.”

“Hoe zit het met Karin?” vraag ik. Karin is de jonge vrouw in de gemeente die zwanger is geraakt van John en waardoor John uiteindelijk moest aftreden. “Heb je nog contact met haar?” John schudt zijn hoofd. “Ze heeft vlak nadat ik ben afgezet een miskraam gehad. Ik heb nog wel een brief van haar gekregen dat ze nooit meer contact met mij wil en nooit meer iets van mij wil horen. Ik vind het wel heel verdrietig voor haar. Het is ook een beetje ironisch. Ik moest aftreden omdat zij zwanger van me was, en zodra ik afgetreden was raakte zij het kindje kwijt. Het kan soms heel raar lopen… Ik ben er zelf niet verdrietig om dat ik binnenkort niet opnieuw vader wordt, maar voor haar vind ik het heel erg.” Ik knik.

Die avond gaan we vroeg naar bed. Morgenochtend willen we om vier uur opstaan om heel vroeg een aantal bergtoppen te gaan beklimmen en van hier de zon te zien opkomen. ‘s Nachts is het erg koud. Ik heb al mijn kleren aangetrokken en mijn muts opgezet, maar toch is het moeilijk warm worden. Ik lig nog een lange tijd na te denken over de keuze die John hierin maakt. Volgens mij ging zelfs Zacheüs zo ver niet…

- wordt maandag vervolgd - 

 'De Gezalfde’ is een spannend feuilleton in dagboekstijl, geschreven door Matthijs Vlaardingerbroek. Elke maandag en donderdag staat een nieuwe aflevering online. Deze serie is volledig fictief. Hoewel gebeurtenissen zoals beschreven in ‘De Gezalfde’ herkenning zullen oproepen bij mensen die bekend zijn met de mores in bepaalde evangelische en charismatische gemeenten en organisaties in Nederland, berust elke gelijkenis met bestaande personen, gemeenten en situaties op louter toeval. Ook is het niet zijn opzet om met deze serie evangelische en charismatische christenen of kerken op de hak te nemen, maar veel meer dieperliggende dynamieken bloot te leggen.