Annemieke: "Stel het maar zo voor: een hond een bot voor houden waar het net niet bij kan. De hond springt, blaft, wordt wild. Dat is wat er gebeurt als je een zieke zegt dat deze alleen maar het wonder hoeft te grijpen, of hoeft uit te reiken naar een wonder, of een wonder moet verwachten. Je hoofd slaat op hol. Wat niemand je kan geven, lijkt opeens vlakbij te zijn. Genezing."

Inmiddels weet zij dat men door psychologische 'trucjes' veel pijnreductie kunt bewerkstelligen. "Ik weet inmiddels dat adrenaline je geweldig kan helpen pijn niet te ervaren. Maar ook bijvoorbeeld verbeelding, inbeelding, en meditatie me kunnen helpen om de pijn niet of minder te ervaren. Liegen die mensen die zeggen minder hoofdpijn, kniepijn of rugpijn te hebben na gebed? Nee, ze ervaren minder pijn. Dat is echt."

In een interview met CIP.nl vertelde Annemieke eerder hierover: "Bij een Bijbelschool vroeg iemand mij eens heel direct: 'Welke zonden heb je nog in je leven? Die moet je belijden anders kan God niet genezen'. Ik heb zelfs meegemaakt dat iemand mij vertelde te stoppen met medicijngebruik, omdat ik me anders niet afhankelijk van God opstelde.

Het valt mij op dat veel mensen zich laten vormen door aardse verlangens: goed huwelijk, geld verdienen en een gezond lichaam. Pas dan is het leven goed. Ziekte is in aardse zin niet goed en dus moet het weg. Maar juist door mijn ziekte is mijn band met Jezus versterkt. Hoe meer pijn ik moest dragen, hoe meer ik Jezus' aanwezigheid ervaar."

Haar blog is geen pleidooi om te stoppen met genezingsdiensten. Wel geeft ze een advies mee aan chronisch zieken: kies voor de veiligheid van de kerkelijke gemeente. Daar wordt bijvoorbeeld ziekenzalving toegepast. "Ik geloof niet meer in een God die alleen zou reageren op het juiste gebed, die willekeurig geneest, die kan genezen, maar het merendeel van de zieken overslaat."

Lees hier de volledige blog van Annemieke Bosman.

Lees ook het CIP-interview met haar: "Ziekte heeft mijn relatie met Jezus versterkt".