Een moderne trend in de hedendaagse prediking is dat er veel meer thematisch wordt gepreekt dan Bijbelverklarend. In het behandelen van het thema wordt er allerlei voorbeelden bij gehaald, zowel uit de actualiteit als uit de Schrift. Een preek kan een samenraapsel worden van nieuwtjes, belevenissen en Bijbelflarden. Zo krijgt de preek hetzelfde karakter als televisie-uitzendingen: flitsend en met veel afwisseling. Dat kan mooi zijn en mensen raken, maar de broodnodige diepgang ontbreekt.

Veel rijker is het een Bijbelgedeelte diepgaand te bestuderen, uiteen te zetten en toe te passen. Wanneer een predikant voortdurend thematisch preekt, is hij na verloop van tijd uitgepreekt. Of hij vervalt in herhaling en zo raakt de gemeente op zijn prediking uitgekeken. Maar wanneer een predikant heeft geleerd zijn gemeente mee te nemen naar de rijkdom van de Schrift, dan kan hij vele jaren voortdurend voor dezelfde gemeente staan terwijl zijn prediking toch fris, spannend en verrassend blijft.

Bij thematische prediking weet de prediker van tevoren wat hij wil zeggen en gaat hij in de Schrift op zoek naar teksten waarmee hij zijn boodschap kan onderbouwen. Bij Bijbelverklarende prediking weet de prediker dit van tevoren niet, maar gaat hij naar de Schrift om eerst te zien wat God door Zijn Woord wil zeggen. Dan wordt hij verrast door wat hij daar vindt. Zo blijft het ook voor de prediker verrassend en elke keer weer nieuw. Bij thematisch prediking is overigens ook het gevaar van teksten uit zijn verband rukken (en daarmee het gevaar van dwaalleer) veel groter dan wanneer de prediker een Bijbelgedeelte in zijn verband behandeld.