Donderdagavond om half twaalf kwam ik uitgeput, maar met een voldaan gevoel thuis. Hoewel de solidariteitswandeling gewoonlijk minder dan vijftien deelnemers telde, waren er nu, misschien wel omdat ik als meeloper was aangekondigd, tegen de honderd solidaire pro-Israël- en anti-antisemitismewandelaars. De wandeling begon bij de Martinikerk, waar ik de meute mocht toespreken, en eindigde voor de sjoel, waar ik ook weer een toespraakje hield. Hoewel, toespraakje? Ik kan beter spreken van een toespraak, zonder verkleinuitgang, want qua tijd en inhoud waren de toespraakjes eigenlijk gewoon korte lezingen, zowel de toespraak vooraf als die na de wandeling.