Die inval heeft veel impact op Suzanne en haar zoons. De politie doorzoekt het hele huis, van boven tot onder. “Vooral het feit dat ze álles openmaken, overal aanzitten en je ondertussen niet weet wat er gaande is, maakte het heel heftig. Mensen hebben geen idee wat je dan overkomt.”

Bedrogen
De politie vertelt dat haar (nu ex-)man wordt verdacht van drugssmokkel en dat hij op zijn werk is gearresteerd. Dat bericht komt voor Suzanne als een donderslag bij heldere hemel. “Dat hij me dat niet had verteld, maakte me heel boos. Het gevoel bedrogen te zijn, vond ik nog het zwaarst van alles.”

“Als je met detentie te maken krijgt, sta je aan de ene kant in de spotlights, maar aan de andere kant voelt het of je er even niet meer toe doet. Alles draait in die tijd om de gevangene. Ik moest veel regelen voor mijn ex-man, en daarnaast wilde ik er zijn voor mijn twee jongens. Zij zaten vol verdriet. Aan de ene kant is de detentie dus heel zichtbaar, er werd volop over gesproken in het dorp, maar aan de andere kant maakte ik voor mijn gevoel geen deel meer uit van het normale leven.

Ik was druk met overleven. Iedereen vindt er iets van, spreekt over je, ook op social media. Maar ik heb ook veel steun gehad van de mensen om me heen. Dat heb je nodig. Ik vind dat je als achterblijver hard wordt gestraft. Je moet alles regelen en uitzoeken voor degene die in detentie zit. Je krijgt alle roddels over je heen en je moet in je eentje voor je gezin zorgen. Ik werd gestraft voor iets waarvan ik niets afwist.”

Suzanne moet zien te overleven samen met haar kinderen. Het inkomen van haar ex-man valt weg.  Ze moet daardoor hun huis verkopen. Bij de gemeente vraagt ze om steun. Nu, 9 jaar later, heeft ze nog steeds geen reactie van de gemeente… Gelukkig kan ze terugvallen op naaste familie en vrienden. Ze heeft een andere woning gevonden.

Vijf jaar cel
Vrij snel na de veroordeling tot vijf jaar cel, vraagt Suzanne een echtscheiding aan. Ook daarna blijft ze haar ex-man wekelijks opzoeken. Dat doet ze vooral voor de kinderen. “Je wilt de band tussen hem en de kinderen zo goed mogelijk houden.”

Hoewel Suzanne betrokken familie en vrienden om zich heen heeft, besluit ze ook contact op te nemen met Aandacht voor Achterblijvers (onderdeel van Gevangenenzorg Nederland) voor bezoek van een vrijwilliger. “Als de detentie wat langer duurt, wordt het voor de mensen om je heen gewoon. Maar ik zat er voor mijn gevoel nog middenin. Dan is het fijn om met een vrijwilliger te kunnen praten”, legt ze uit. “Een vrijwilliger is iemand die wat verder van je af staat, en die er voor jou is. Die vraagt: Hoe gaat het nu met jóu? Dat is zó waardevol!”

Zelf vrijwilliger
“Op het moment dat ik gesprekken ging voeren met Tineke, mijn vrijwilliger, kreeg ik meer ruimte voor mezelf. Mensen om me heen zeggen dat ik trots mag zijn op hoe ik het in deze jaren heb gedaan. Dat ben ik ook. En nu ga ik weer een stapje verder. Ik vond het zelf fijn om met een vrijwilliger te praten, ik wil dat ook voor anderen doen! Ik heb me aangemeld als vrijwilliger voor achterblijvers.” Suzanne bezoekt een achterblijver en ze is betrokken bij de Ontmoetingsplek bij de gevangenis van Dordrecht. Daar kunnen achterblijvers voor of na hun bezoek aan naasten in de gevangenis terecht voor een kop koffie en een gesprek. “Ik ben dankbaar dat ik er voor hen kan en mag zijn! Ik ben er voor hen, maar het geeft me ook veel terug.”