Marianne heeft niet altijd voor de klas gestaan. "Op de middelbare school dacht ik wel een periode: ik word docent. Frans vond ik toen helemaal geweldig. Maar dat veranderde op een gegeven moment. Ik hou van dingen uitzoeken, schrijven, verhalen maken. Dus ik ben eerst Engels en journalistiek gaan studeren met het idee dat ik dat de komende tien jaar zou gaan doen. Maar het onderwijs liet me toch niet helemaal los. Ik ben als student al begonnen met bijles en huiswerkbegeleiding geven. Ik gaf ook nog eens bijles op woensdagmiddag als een soort hobby. Het zat er in zekere zin altijd al in dat ik voor de klas zou staan.

In die periode ben ik ook benaderd door Adhocdocent, die mijn profiel interessant vond. Na een telefoongesprek vond ik dat dit veel professioneler klonk dan mijn studentenbaantje, dus werd ik leswaarnemer. Dat was eerst wel pittig hoor. Ik kreeg een klas van dertig kinderen en was zelf net twintig jaar. Maar ik merkte toen al: dit ligt me wel. Ik vind dit heel leuk."

Hondentrainingsvideo’s
Stukje bij beetje leerde Marianne dat elke leerling een unieke benadering nodig heeft. "Ik had een leerling die ontzettend van de brandweer hield, dus heb ik met hem een verhaal daarover geschreven. Een andere leerling hield van honden en is hondentrainingsvideo’s gaan kijken op YouTube, zonder ondertiteling. Ik leer zo te kijken naar hoe ik het kind kan koppelen aan zijn of haar eigen interesses."

Zo vond Marianne heel gauw haar draai in het onderwijs en op deze school. "Adhocdocent bemiddelt ook tussen mij en de school. Dat heeft mij heel erg geholpen. Wat is mijn positie hier, wat is mijn salaris, hoelang kan ik hier blijven? Ik vond het heel leuk hier, maar ik kwam dus niet uit het onderwijs en ik had van die dingen geen idee. Adhocdocent is mijn ingang geweest en heeft altijd erg zijn best voor mij gedaan."

De school waar Marianne werkt heeft haar inmiddels een baan aangeboden als docente Nederlands. Dat ze Engels heeft gestudeerd en uiteindelijk een andere taal doceert, vindt Marianne geen probleem: "Je leert leerlingen een nieuwe taal, waardoor er een nieuwe wereld voor ze opengaat. Ik heb juist gemerkt dat de leerlingen die ik nu lesgeef mij heel erg aanspreken. Zij beginnen net en zijn analfabeet. Ik moet sterk op het pedagogische aspect focussen en dat vind ik juist zo leuk. Daarnaast hou ook gewoon van taal in het algemeen, dus ook hier geniet ik van."

Een persoonlijke band
Marianne is trots op haar band met de leerlingen: "Ze durven persoonlijke vragen te stellen over relaties of we praten over hoe het thuis met ze gaat. Ze komen naar me toe om dat te zeggen. Ik vind het heel belangrijk dat ik de veiligheid bied zodat ze zichzelf kunnen zijn en bij mij terechtkunnen. Pas kwam er een leerling van 17 jaar oud naar mij toe en dan zegt hij dat hij mij echt gemist heeft. Dan denk ik: ik heb jou geleerd dat je dit kan zeggen, maar we hebben dus ook deze band met elkaar opgebouwd. Dat vind ik supertof."

Voor mensen die overwegen of het onderwijs wat voor hen is, heeft Marianne een duidelijke tip: "Gewoon proberen. Je weet het niet voordat je het gedaan hebt. En als je ervoor gaat, zoek iemand die je erbij kan ondersteunen. Boor je netwerk aan." Adhocdocent is daarvoor ook geschikt. "De organisatie biedt bijvoorbeeld cursussen aan voor startende docenten. Ook kijkt er iemand met je mee of een onderwijzende of onderwijsondersteunende rol beter bij je past. Adhocdocent heeft altijd heel goed meegedacht met mij."

Rozen en pannenkoeken
Marianne hoopt dat ze in de toekomst met hetzelfde enthousiasme voor de klas kan staan: "Dat ik een nieuwe lading leerlingen heb die ik van alles kan leren, maar andersom zij ook mij. Ik hoop dat ik dan nog meer inzicht heb gekregen in hoe ik elke leerling goed kan helpen. Ik hoop dat ik dan nog steeds zo trots kan zijn op hen en mezelf als ik nu ben. Want ze doen het maar wel gewoon, ze accepteren dat het hier anders is, dat ze Nederlands moeten leren, dat ze hier zijn. Ik wil over vijf jaar ook nog van alles voor hen betekenen." Gekscherend voegt ze eraan toe: "En dat ze me bedanken met een pannenkoek. Nee hoor, ook al zeggen ze niks. Als ze het maar meenemen voor later in hun leven. Ik heb het ook op mijn tempo gedaan en ik ben niet begonnen met waar ik dacht dat ik ging eindigen."

Marianne is nog niet uitgesproken, of een leerling klopt aan om haar een roos te brengen. Blij verrast bedankt ze hem. "Ik denk dat dit zijn manier is om sorry te zeggen voor het spieken van vorige week, maar dit is wel heel uniek hoor. Zoiets gebeurt soms, maar een roos én een pannenkoek op dezelfde dag, dat is wel voor het eerst."